Selektor wariantu 2

Wybiera określoną formę poprzedzającego znaku. Unicode nazywa ten znak bazowym; razem z selektorem tworzy on sekwencję wariantową. To znak bazowy określa, którego wariantu żąda para. Zdefiniowane zastosowania obejmują ozdobne wielkie litery w matematycznym piśmie odręcznym, niektóre znaki interpunkcyjne Azji Wschodniej, obrócone hieroglify egipskie oraz warianty zgodności CJK.

Mechanizm powstał w odpowiedzi na potrzeby konkretnych pism. Propozycja Unicode z 2000 roku opisuje trzy selektory właściwe dla określonych pism, obecne już w Unicode 3.1.1, oraz przygotowywany większy zestaw ogólny; Unicode 3.2 opisał wspólny mechanizm zachowywania wariantów glifów w zwykłym tekście. Dzięki temu tekst mógł przenosić wybraną formę, gdy ustawienia czcionki tekstu z formatowaniem nie mogły mu towarzyszyć. Zastosowania obejmują między innymi pismo mongolskie, CJK, matematykę, pisma historyczne i symbole techniczne.

Dlaczego VS2 wygląda na pusty?

Sam nie ma widocznej formy. Po zdefiniowanej parze czcionka może pokazać żądany wariant; jeśli para nie jest obsługiwana, znak bazowy pozostaje bez zmian, a VS2 nadal jest niewidoczny. Format 14 OpenType zapisuje sekwencje wariantowe obsługiwane przez czcionkę, więc widoczność różnicy zależy od jej obsługi.

Niezmieniony wygląd pary to wynik wyświetlania, a nie dodatkowy tekst do odszyfrowania. VS2 nie jest ogólnym przełącznikiem pogrubienia ani kursywy; występuje po jednym znaku bazowym.