พยางค์ยี bep

ใช้ออกเสียงหนึ่งพยางค์ในภาษานั่วซูยี ไม่ใช่คำภาษาไทยที่มีความหมายในตัวเอง การถอดเสียงแบบเหลียงซานเป็นวิธีเขียนเสียงภาษายีด้วยอักษรละติน โดยเขียนพยางค์นี้ว่า “bep” และ “p” ตัวท้ายแสดงเสียงวรรณยุกต์ต่ำตก การสะกดนี้เป็นแนวทางในการออกเสียง เมื่ออยู่ในคำภาษายีที่ยาวกว่า ꀫ จะเป็นหนึ่งพยางค์ที่ช่วยกำหนดการออกเสียงและความหมายของคำนั้น

จารึกภาษายีที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังคงอยู่จารึกบนระฆังสำริดที่มีอายุถึงปี 1485 และยังมีเอกสารภาษายีบนกระดาษจากช่วงปลายราชวงศ์หมิงหลงเหลืออยู่ด้วย ตามธรรมเนียมของชาวยี บาทหลวงพิธีกรรมที่เรียกว่า “บีโม” คัดลอกเอกสารด้านศาสนา ไสยศาสตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล ธรรมเนียมในแต่ละท้องถิ่นพัฒนารูปอักษร เสียง และทิศทางการเขียนที่แตกต่างกัน มาตรฐานเหลียงซานกำหนดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้ในปี 1980 โดยปรับรูปอักษรยีเหนือแบบเก่าให้เหมาะกับภาษาถิ่นหนึ่ง การปฏิรูปนี้มุ่งเพิ่มความสามารถในการอ่านเขียนของผู้ใช้ภาษาถิ่นนั้น และยังใช้ระบบเขียนมาตรฐานนี้ในหนังสือ หนังสือพิมพ์ เอกสารราชการ และวรรณกรรม

ꀫ อยู่ในระบบเขียนภาษายีแบบใด?

อยู่ในมาตรฐานเหลียงซานของภาษานั่วซูยี

ชุมชนชาวยีใช้ธรรมเนียมการเขียนหลายแบบ ซึ่งมีรูปอักษร เสียง และทิศทางการเขียนต่างกัน ระบบมาตรฐานนี้ใช้กับภาษายีของเหลียงซาน ไม่ใช่ภาษายีทุกแบบ อักษรยีดั้งเดิมดูเหมือนพัฒนาขึ้นอย่างเป็นอิสระจากอักษรฮั่นที่ใช้เขียนภาษาจีน ส่วนระบบเขียนเหลียงซานสมัยใหม่รับทิศทางจากซ้ายไปขวาแบบที่ใช้ในข้อความภาษาจีน ชื่อทางประวัติศาสตร์อย่าง Cuan และ Wei หมายถึงส่วนหนึ่งของธรรมเนียมการเขียนยีที่กว้างกว่า ไม่ใช่วิธีอ่าน ꀫ แบบอื่น