พยางค์ Yi fox

อักขระนี้เขียนหนึ่งพยางค์ในอักษรอี้เหลียงซาน

มาตรฐานนี้ใช้กับภาษาถิ่นเหลียงซานที่ชาวนั่วซูพูด “fox” มาจากระบบที่เขียนเสียงภาษาอี้ด้วยอักษรละติน เมื่ออยู่เดี่ยว ๆ ꃕ แทนเพียงหนึ่งพยางค์ ไม่ได้บอกความหมายของคำทั้งคำ

อักขระอี้นี้พัฒนามาอย่างไร?

ประวัติของอักขระนี้มีทั้งรูปแบบท้องถิ่นเก่าและมาตรฐานที่เกิดภายหลัง

ตำนานต้นกำเนิดของชาวนั่วซูเรื่องหนึ่งเล่าว่าปราชญ์อากีประดิษฐ์อักษรนี้ในสมัยราชวงศ์ถัง มีเรื่องเล่าถึงจารึกจากยุคฮั่นตะวันตก แต่ยังยืนยันช่วงเวลานั้นไม่ได้ ตัวอย่างอักษรอี้ดั้งเดิมที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังคงอยู่คือจารึกบนระฆังสำริดที่ลงวันที่ 1485 และยังมีต้นฉบับภาษาอี้จากราวปี 1500 เหลืออยู่ด้วย อักษรอี้ดั้งเดิมมีชื่อในอดีตว่า Cuan หรือ Wei และเป็นอักษรเชิงแนวคิด คือสัญลักษณ์ใช้แทนแนวคิดหรือคำ รูปแบบท้องถิ่นต่างกันทั้งรูปร่าง ชุดอักขระ และทิศทางการเขียน

อักษรอี้ดั้งเดิมใช้เป็นหลักโดยบีโม ซึ่งเป็นนักบวชประกอบพิธีในท้องถิ่น สำหรับข้อความทางศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล เพื่อส่งเสริมการอ่านเขียน จึงเริ่มใช้ระบบถอดเสียงภาษาอี้เหลียงซานด้วยอักษรละตินในปี 1956; พยางค์อี้เหลียงซานมาตรฐานร่างขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 มาตรฐานนี้เขียนภาษาถิ่นเหลียงซานที่ชาวนั่วซูพูด ไม่ได้ใช้กับทุกภาษาที่จัดอยู่ในกลุ่มภาษาอี้ ꃕ อยู่ในพยางค์มาตรฐานนี้ ไม่ใช่รูปเขียนท้องถิ่นอีกแบบของ Cuan หรือ Wei

ทำไมชื่อจึงมีคำว่า fox?

เป็นรูปเขียนพยางค์นี้ด้วยอักษรโรมัน

ระบบถอดเสียงเหลียงซานใช้อักษรละตินและระบุวรรณยุกต์ด้วยอักษรท้ายคำ: t ท้ายคำหมายถึงเสียงสูงระดับคงที่, p หมายถึงเสียงต่ำตก, และ x หมายถึงเสียงสูงรอง หากไม่มี t, p หรือ x ท้ายคำ แสดงว่าเป็นเสียงระดับกลาง เนื่องจาก “fox” ลงท้ายด้วย x ชื่อนี้จึงระบุเสียงสูงรอง