พยางค์ nu ในภาษานั่วซู

เขียนหนึ่งพยางค์ของภาษานั่วซู ถอดเสียงเป็น nu

การถอดเสียงด้วยอักษรละติน nu ใกล้เคียงกับเสียง น ตามด้วยสระอุในพยางค์เดียว เป็นการระบุพยางค์ ไม่ใช่การแปล ต้องดูคำหรือประโยคภาษานั่วซูรอบข้างจึงจะแปลได้ หากได้รับมาเพียงตัวเดียว ให้มองว่าเป็นส่วนหนึ่งของข้อความอักษรอี๋และถามหาคำรอบข้าง

อักษรอี๋มีมาก่อนมาตรฐานสมัยใหม่ หลักฐานยุคแรกที่อาจเป็นไปได้รวมถึงจารึกที่มีอายุระหว่าง 206 BC–AD 9; ตัวอย่างดั้งเดิมที่ยังคงอยู่และระบุอายุได้แน่ชัดเก่าแก่ที่สุดคือระฆังสำริดจาก 1485 บีโม ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาของชาวอี๋ ใช้อักษรดั้งเดิมเขียนเรื่องศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล

ทำไมอักษรอี๋จึงมีหลายรูปแบบ?

อักษรอี๋โบราณพัฒนาเป็นธรรมเนียมท้องถิ่นที่มีรูปตัวเขียนและวิธีอ่านต่างกัน

อักษรอี๋ดั้งเดิมต่างกันทั้งชุดตัวเขียน รูปร่าง ทิศทาง และวิธีอ่าน รูปแบบท้องถิ่นบางแบบอ่านข้ามพื้นที่กันได้ไม่ทั้งหมด มาตรฐานเหลียงซานที่มี ꆓ ใช้สำหรับภาษานั่วซูโดยเฉพาะ ส่วนธรรมเนียมอี๋อื่น ๆ มีชุดตัวเขียนและวิธีอ่านของตนเอง

มาตรฐานเหลียงซานมีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับอักษรอี๋คลาสสิกที่เก่ากว่า และอาศัยรูปแบบอี๋เหนือรุ่นก่อน ร่างขึ้นใน 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการใน 1980 เพื่อสนับสนุนการรู้หนังสือของประชาชน อักษรอี๋โบราณยังมีตัวเขียนแทนแนวคิดนอกเหนือจากพยางค์ การจัดประเภทบางรูปแบบยังเป็นที่ถกเถียง และธรรมเนียมอักษรภาพดูจะแยกจากอักษรจีนฮั่น ไม่ได้ยืมมาจากอักษรเหล่านั้น