พยางค์ในอักษรอี๋ Vix

ꃣ แทนพยางค์ภาษาอี๋เหลียงซาน ไม่ใช่คำเดี่ยวที่มีความหมายครบในตัวเอง

ในระบบเขียนภาษาอี๋เหลียงซานด้วยอักษรละติน vix แยกได้เป็น v- ซึ่งแทนพยัญชนะต้น, i ซึ่งแทนสระ และ x ท้ายคำซึ่งบอกระดับเสียงกลางค่อนสูง ไม่ใช่พยัญชนะอีกตัว พิมพ์ vix ด้วยแป้นพิมพ์ละตินแล้วจะได้ตัวอักษรเหล่านั้น ไม่ใช่ ꃣ

ꃣ เพียงตัวเดียวไม่มีคำแปลภาษาไทยคำเดียวที่ยืนยันได้ ความหมายมาจากคำภาษาอี๋รอบข้าง หากมีคนส่งมาเดี่ยว ๆ ให้อ่านเป็นส่วนหนึ่งของข้อความภาษาอี๋หรือตัวอย่างอักษรจะเหมาะกว่า

อักษรพยางค์ภาษาอี๋มีที่มาอย่างไร?

อักษรพยางค์สมัยใหม่สืบต่อจากประเพณีการเขียนอี๋ท้องถิ่นที่เก่าแก่กว่า

จารึกภาษาอี๋ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังเหลืออยู่และระบุอายุได้แน่นอนอยู่บนระฆังสำริดจากปี 1485; ต้นฉบับบางเล่มที่ไม่ระบุปีอาจเก่ากว่านั้น แหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์เรียกการเขียนอี๋แบบดั้งเดิมว่า Cuan หรือ Wei และอักษรอี๋ดูเหมือนไม่ได้สืบมาจากอักษรฮั่นของจีน

ก่อนมีมาตรฐาน บิโมซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพิธีกรรมเป็นผู้เก็บรักษาอักษรอี๋ท้องถิ่นเป็นหลัก และใช้เขียนเรื่องศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล รูปแบบตัวอักษรและทิศทางการเขียนแตกต่างกันไปตามภูมิภาค มาตรฐานเหลียงซานจัดทำขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อส่งเสริมการอ่านเขียน หนังสือเรียน หนังสือพิมพ์ และงานเขียนสมัยใหม่อื่น ๆ มาตรฐานนี้ใช้รูปแบบเก่าของอี๋เหนือและมุ่งใช้กับภาษาถิ่นเหลียงซาน ไม่ครอบคลุมภาษาอี๋ทุกแบบ

พิมพ์ ꃣ ด้วยแป้นพิมพ์อี๋อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนข้อมูลที่รองรับอักษรพยางค์ภาษาอี๋

แป้นพิมพ์ละตินทั่วไปจะพิมพ์ vix เป็นตัวอักษร ส่วนแป้นพิมพ์อี๋ต้องเลือกพยางค์ภาษาอี๋ได้ ช่องสี่เหลี่ยมว่างอาจหมายถึงฟอนต์ที่ใช้อยู่ไม่มีรูปอักษรอี๋ แม้ตัวอักษรนั้นยังอยู่ในข้อความก็ตาม