Combinatieteken voor een ring met de klok mee

Het legt een ring met de klok mee over het teken ervoor.

In een Unicode-discussie uit 1999 werden ringoverlays getoond als bouwstenen voor notatie van contour-, oppervlakte- en volume-integralen. Deze variant werd met een integraalteken gecombineerd om een route met de klok mee langs een contour aan te geven, een pad rond een gebied. Die combinatie van basis en markering is geen canonieke ontleding van ∲.

Waarom heeft het teken een basis nodig?

Het heeft een basisteken en een lettertype nodig dat markeringen goed plaatst.

Zet ⃙ in de tekst achter het bedoelde basisteken. Een combinatieteken neemt zelf geen plaats op de basislijn in; zonder basis kan het met een gestippelde draagcirkel verschijnen of geen bruikbare lezing opleveren.

De plaatsing van de ring hangt af van de ondersteuning door het lettertype. Dit is een notatieteken, geen accent voor gewone letters.

Waar komt integraalnotatie met een ring vandaan?

Gedrukte integraaltekens kwamen in de loop van de tijd in meerdere vormen voor.

Een historisch verslag noemt het gewone integraalteken in Cauchy's artikel uit 1846. Het situeert de vroegste aangehaalde voorbeelden van Wilson met een cirkel eronder in boeken uit 1901, 1909, 1911 en 1912, gevolgd door een vorm met de cirkel in het midden in Sommerfelds artikel uit 1917. Deze gedrukte vormen documenteren de ontwikkeling van contourintegraalnotatie, niet de geschiedenis van dit combinatieteken zelf.