ราเริ่มต้นในอักษรดีเวสอาคูรู

ในลำดับข้อความ เครื่องหมายนี้มาก่อน แต่แสดงอยู่เหนือกลุ่มพยัญชนะ รูปเรผะนี้ใช้แทน ra ที่ต้นกลุ่มพยัญชนะ โดยเขียนไว้หน้าพยัญชนะตัวถัดไปและไม่ต้องใช้วิรามะ ซึ่งเป็นเครื่องหมายในอักษรดีเวสอาคูรูที่ใช้สร้างกลุ่มพยัญชนะอื่น ๆ

อักษรดีเวสอาคูรูพัฒนามาจากธรรมเนียมอักษรพราหมีโบราณในเอเชียใต้ ผ่านอักษรกรันถะ และใกล้ชิดกับอักษรสิงหลยุคกลางมากที่สุด อีกทั้งยังมีลักษณะร่วมกับอักษรตีกาลารีซึ่งเกี่ยวข้องกับภาษาตูลู รูปแบบเก่าเรียกว่า evēla akuru (ในภาษาดิเวฮีหมายถึง “อักษรในยุคนั้น”) ส่วน Dives Akuru เป็นช่วงพัฒนาที่ใหม่กว่า ทั้งสองเป็นระยะของอักษรเดียวกัน จารึกที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบในมัลดีฟส์เป็นบันทึกบนหินปะการังจากคริสต์ศตวรรษที่ 6–8 และเขียนด้วยอักษรกรันถะ ส่วนอักษรดีเวสอาคูรูแบบเฉพาะปรากฏบนรูปสลักพุทธศาสนาจากคริสต์ศตวรรษที่ 9–10

หลักฐานลายลักษณ์อักษรที่ต่อเนื่องเริ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ด้วย lōmāfānu ซึ่งเป็นเอกสารพระราชทานบนแผ่นทองแดงเกี่ยวกับกิจการทางการ เช่น การสร้างและดูแลมัสยิด ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 คำสั่งบนกระดาษที่เรียกว่า fatkoḷu เข้ามาแทนแผ่นทองแดง และบันทึกบางฉบับมีข้อความภาษาอาหรับ ต่อมาอักษรทานะกลายเป็นระบบเขียนปกติของภาษาดิเวฮี บางเกาะทางใต้ยังใช้อักษรดีเวสอาคูรูต่อไปจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20