Nederlandse vlag

Nederland, Nederlanders of iets Nederlands.

Het is een label, geen stemming. In een reispost betekent het dat de afzender in Nederland is of ernaartoe gaat: Amsterdam, Rotterdam, de bollenvelden, fietsen langs een gracht. In een bio markeert hij nationaliteit of roots, vaak naast een tweede vlag bij een gemengde achtergrond. Voor een voetbalwedstrijd of een Formule 1-race betekent hij: ik ben voor Nederland. In een groepsapp kan hij gewoon aankondigen dat het volgende bericht in het Nederlands is, of dat het voor de Nederlandse vriend is bedoeld.

De woorden eromheen bepalen welke lezing geldt. Alleen, na goed nieuws over een visum, een baan of een verhuizing, betekent hij meestal "ik ga naar Nederland". Na een uitslag is het gejuich. Nederlanders zelf gebruiken hem ook met een knipoog: als antwoord op de kromme poging van een buitenlander om een Nederlands woord te zeggen, of om een cliché (fietsen, kaas, directheid) op te eisen.

Waarom vragen buitenlanders waar het oranje is gebleven?

Oranje is de kleur van het Koningshuis, niet van de vlag.

Voor wie het nooit heeft hoeven uitleggen: de oudste Nederlandse vlag, de Prinsenvlag, was oranje-wit-blauw, naar Willem van Oranje. In de zeventiende eeuw verdrong rood het oranje; de gangbare verklaring is dat de oranje verf verbleekte of op zee rood leek, en rood simpelweg beter zichtbaar was. Rood-wit-blauw werd pas in 1937 officieel vastgelegd, bij Koninklijk Besluit van koningin Wilhelmina, na een lange discussie over de vraag of de bovenste baan niet oranje hoorde te zijn.

Daarom zoeken buitenlanders vergeefs naar oranje op de vlag, en daarom hoort op Koningsdag en bij Oranje de 🧡 erbij. De oranje wimpel boven de vlag op verjaardagen van het Koningshuis is het kleine eerbetoon aan de kleur die uit de banen verdween, maar nooit uit het land.