พยางค์ภาษาเกาหลี 묍

เมื่ออยู่ลำพัง 묍 เป็นเพียงส่วนหนึ่งของพยางค์ ไม่ใช่คำสมบูรณ์

ฮันกึลคือระบบเขียนภาษาเกาหลี โดยจัดตัวอักษรเป็นบล็อกสี่เหลี่ยมแทนพยางค์ ได้แก่ พยัญชนะต้น สระ และบางครั้งมีพยัญชนะท้าย 묍 รวม ㅁ, ㅚ และ ㅂ ท้ายพยางค์ไว้ด้วยกัน ในการออกเสียง 묍 นั้น ㅁ คล้ายเสียง ม ส่วน ㅚ อาจเป็นเสียงสระเดี่ยวที่ห่อริมฝีปากซึ่งไม่มีเสียงไทยที่ตรงกันพอดี หรือเป็นเสียงเลื่อนสั้น ๆ ที่เริ่มด้วยเสียง ว และ ㅂ ท้ายพยางค์จะจบด้วยเสียง ป สั้น ๆ แบบไม่ปล่อยลม

묍 มีประวัติอย่างไร?

ฮันกึลถูกออกแบบขึ้นในปี 1443 หนังสือ 훈민정음 ซึ่งอธิบายระบบเขียนใหม่นี้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1446 เพื่อให้ผู้ที่ไม่ได้เรียนอักษรจีนอ่านและเขียนได้ง่ายขึ้น ฮันกึลได้รับสถานะทางการในปี 1894 และเสียสถานะนั้นไปภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นในปี 1910 ก่อนกลับมาใช้ในที่สาธารณะหลังเกาหลีได้รับเอกราช ปี 1996 คือปีที่มีการเข้ารหัสเพื่อให้คอมพิวเตอร์รองรับ ไม่ใช่ปีที่พยางค์นี้ถือกำเนิด

การสะกดภาษาเกาหลีแบบเก่า 묍ᄉᆞᆯ ใช้ 묍 เป็นส่วนหนึ่งของรูปคำในอดีตของ 멥쌀 ซึ่งหมายถึงข้าวสารที่ไม่เหนียว บทความด้านภาษาศาสตร์เกาหลีปี 2009 เสนอว่าสระฮันกึลยุคแรกบางตัวได้รับอิทธิพลจากระบบเขียนพากส์ปา ข้อเสนอนี้เกี่ยวกับการออกแบบฮันกึล ไม่ได้หมายความว่า 묍 มีต้นกำเนิดจากอักษรที่ยืมมา

พิมพ์ 묍 อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนข้อความภาษาเกาหลีแล้วป้อนส่วนประกอบทั้งสามตามลำดับ บนแป้นพิมพ์ QWERTY แบบสองชุดมาตรฐานที่เรียกว่า Dubeolsik ให้กด A-H-L-Q จะได้ ㅁ + ㅗ + ㅣ + ㅂ โดย ㅗ กับ ㅣ รวมกันเป็น ㅚ หากตัวอักษรยังแยกกัน ให้เปลี่ยนภาษาป้อนข้อมูลจากละตินเป็นเกาหลี

Unicode ยังเข้ารหัสพยางค์เดียวกันเป็นลำดับอักษรฮันกึลตามตำแหน่ง 묍 ได้ โดยการปรับรูปแบบมาตรฐานสามารถรวมอักษรแยกเหล่านี้เป็น 묍 รูปที่คุ้นตาอย่าง ㅁ, ㅚ และ ㅂ เป็นอักษรแบบเข้ากันได้ ซึ่งไม่ระบุตำแหน่งในพยางค์และจึงไม่รวมกันด้วยวิธีนี้