Hangul-lettergreep Mulp

Het vormt één lettergreep in het Koreaans; de context geeft het woord zijn betekenis. Hangul combineert medeklinkers en klinkers in blokken. Als een bericht alleen dit blok bevat, ontbreekt het omringende woord dat de functie verduidelijkt.

Het hof ontwikkelde Hangul in 1443 om Koreaans makkelijker te kunnen schrijven. Daarvoor gebruikte men Chinese karakters en systemen die deze aan het Koreaans aanpasten, zoals Idu, Gugyeol en Hyangchal; veel mensen vonden die moeilijk te gebruiken. Het boek Hunminjeongeum introduceerde en verklaarde het nieuwe alfabet in 1446.

Hangul groepeert letters in lettergreepblokken.

De Hangul-letters heten jamo. Ze blijven medeklinkers of klinkers, maar staan samen in vierkante lettergreepblokken. In 뭂 is ㅁ de beginmedeklinker, ㅜ de klinker en ㄿ de eindgroep van twee medeklinkers, de batchim.

Unicode-normalisatie kan losse begin-, klinker- en eind-jamo samenvoegen tot dit samengestelde blok. Hangul-invoermethoden kunnen medeklinkers ook anders indelen zodra er meer letters worden getypt. Lettertypen plaatsen de onderdelen in het vierkant, waardoor de omtrek kan verschillen zonder dat het teken verandert.

Sommige onderzoekers vermoeden dat het vierkante Mongoolse schrift Phags-pa ontwerpkeuzes in Hunminjeongeum heeft beïnvloed. Dat is een mogelijke invloed op het schrift, geen bewijs dat 뭂 van Phags-pa afstamt. Hangul verscheen later in boeddhistische geschriften, vertalingen van confucianistische teksten en praktische handleidingen. Officiële documenten bleven vooral Chinese karakters gebruiken totdat Hangul in 1894 het nationale schrift van Korea werd. Dat veranderde de status van het schrift, niet de betekenis van deze lettergreep.