Sylaba hangul pyalg

Jeden blok hangul: ㅍ + ㅑ + końcowa grupa ㄺ.

W blokach sylabicznych hangul spółgłoska początkowa i samogłoska mieszczą się w kwadracie, a spółgłoska końcowa znajduje się pod nimi. Tutaj ㅍ rozpoczyna sylabę, ㅑ jest samogłoską, a ㄺ tworzy końcową grupę spółgłoskową.

W systemie nazw Unicode dla hangul „pyalg” oznacza kolejno elementy spółgłoskowe i samogłoskowe; to nazwa strukturalna, a nie tłumaczenie.

Historia hangul to historia pisma

Przed hangul hanja — chińskie znaki używane do zapisu koreańskiego — miały prestiż literacki, a idu przystosowywało chińskie znaki do zapisu koreańskich słów i gramatyki. Wpis z 1443 roku w Rocznikach króla Sejonga, historycznej kronice, odnotowuje stworzenie hangul. Hunminjeongeum, przewodnik z 1446 roku objaśniający nowy system pisma, przedstawia bloki sylabiczne jako przystępną do nauki alternatywę dla tych praktyk.

W okresie dynastii Joseon elity często kojarzyły hangul z piśmiennictwem w języku potocznym, a kobiety rozwijały w nim prywatną literaturę i kaligrafię. Później hangul stał się standardowym systemem zapisu języka koreańskiego; 퍍 jest przykładem jego struktury sylabicznej.