อักษร pha ในอักษรเลปชา

เสียง p ที่เปล่งออกมาพร้อมลมหายใจอย่างชัดเจน

ᰐ เป็นพยัญชนะในภาษาเลปชา ซึ่งเรียกอีกชื่อว่ารง ใช้แทนพยัญชนะต้นพยางค์และประกอบกับอักษรอื่นเพื่อเขียนเสียงอ่านของคำภาษาเลปชา

อักษรเลปชาพัฒนาขึ้นอย่างไร?

ดัดแปลงจากต้นแบบอักษรทิเบตให้เขียนในแนวนอนได้

เรื่องเล่าระบุว่าการพัฒนาอักษรเลปชาเกิดขึ้นราวปี 1720 ในสมัยของชักดอร์ นัมเกียล ผู้ปกครองสิกขิม ตามประเพณีเลปชา ผู้สร้างคือทิกุง เมนซาลุง นักปราชญ์ ส่วนประเพณีทิเบตยกเครดิตให้ลัตซุน เชนโป เรื่องเล่าแตกต่างกัน จึงยังไม่มีข้อยุติว่าผู้สร้างมีเพียงคนเดียว

อักษรเลปชายุคแรกใช้รูปแบบเขียนแนวตั้งที่มีต้นแบบจากอักษรทิเบต ก่อนปรับเป็นบรรทัดแนวนอนจากซ้ายไปขวา วรรณกรรมที่มีหลักฐานบันทึกไว้ย้อนกลับไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีทั้งนิทานพื้นบ้าน บทกวี เรื่องแต่ง คำอธิษฐาน คำอวยพร และงานศาสนา

การท่องแบบลาซงดั้งเดิมใช้การขับทำนองเพื่อเรียนรู้การผสมอักษร และเรียงลำดับต่างจากหนังสือเรียนเบื้องต้นสมัยใหม่ ไวยากรณ์ภาษาเลปชาที่ตีพิมพ์ในปี 2007 ยังบรรยายความแตกต่างของภาษาพูดในแต่ละภูมิภาคด้วย ภาษาเลปชาในสิกขิมได้รับอิทธิพลจากภาษาเดรนโจเก ซึ่งเป็นภาษาภูเทียของสิกขิมมากกว่า ส่วนภาษาพูดแถบกาลิมปงและดาร์จีลิงได้รับอิทธิพลจากภาษาเนปาลีมากกว่า ความแตกต่างด้านการสอนและการสัมผัสภาษานี้ไม่เปลี่ยนเสียงของ ᰐ

ทำไมสระเลปชาจึงแสดงอยู่อีกด้าน?

ป้อนเครื่องหมายตามลำดับอ่าน แล้วให้แบบอักษรจัดตำแหน่ง

ในพยางค์ภาษาเลปชา ให้ป้อนพยัญชนะหลักก่อน ตามด้วยเครื่องหมายสระและเครื่องหมายพยัญชนะท้ายที่ปิดพยางค์ถ้ามี สระ i, o และ oo อาจแสดงทางซ้ายของอักษรหลัก; e อาจอยู่ด้านล่าง และเครื่องหมายพยัญชนะท้ายอาจอยู่ด้านบน แม้จะแสดงทางซ้าย เครื่องหมายนั้นก็ยังอยู่หลัง ᰐ ในลำดับรหัส