อักษร Pha ในอักษรลิมบู

ใช้แทนเสียงพีที่ออกพร้อมลมพ่นเพิ่ม

เมื่อถอดเป็นอักษรละติน ชื่อ Pha เขียนว่า “ph” โดย h แสดงว่ามีลมตามหลังเสียง p เมื่อตัวอักษรอยู่ต้นพยางค์ โดยปกติจะมีเสียงสระประจำตัว เครื่องหมายสระสามารถเปลี่ยนเสียงนั้นได้ และพยัญชนะตัวเล็กที่เขียนไว้ข้างใต้สามารถเพิ่มอีกเสียงหนึ่งในพยางค์ได้ ดังนั้น ᤑ จึงเป็นส่วนหนึ่งของการสะกดคำในภาษาลิมบู ไม่ใช่คำที่สมบูรณ์ในตัวเอง

อักษรลิมบูพัฒนามาอย่างไร?

ประวัติของอักษรนี้มีทั้งธรรมเนียมเก่าและการฟื้นฟูในยุคใหม่

ตามธรรมเนียมของชาวลิมบู เชื่อกันว่ากษัตริย์ศิริจังกาทรงสร้างอักษรนี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 รายการของหอสมุดบริติชกล่าวถึงหนังสืออักษรลิมบูจากต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเกี่ยวข้องกับศิริจังกา และบทนำของหนังสือเชื่อมโยงการเขียนเข้ากับการสอนศาสนา

หลังจากการเขียนลิมบูเลิกใช้ไป การฟื้นฟูเริ่มขึ้นราวปี 1925 ที่กาลิมปง บันทึกทางประวัติศาสตร์มีทั้งต้นฉบับจากคริสต์ศตวรรษที่ 19 รูปแบบในช่วงต้นสมัยใหม่ และรูปแบบปัจจุบันที่ใช้มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ในเนปาล สิกขิม และเบงกอลตะวันตก การใช้ตัวอักษรขยายจากต้นฉบับและงานศาสนาหรืองานวรรณกรรมไปสู่การรู้หนังสือ การกำหนดมาตรฐาน และการฟื้นฟูวัฒนธรรม อักษรนี้สืบทอดจากอักษรพราหมี ซึ่งเป็นอักษรเก่าแก่ของเอเชียใต้ การเข้ารหัสพยางค์ลิมบูบางรูปแบบในคอมพิวเตอร์ยังวางพยัญชนะไว้ใต้ตัวอักษรหลักตามแบบอักษรทิเบต แต่อิทธิพลทางเทคนิคนี้ไม่ได้ทำให้อักษรลิมบูเป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรทิเบต อักษรลิมบูยังมีความเชื่อมโยงห่าง ๆ กับอักษรทิเบตและอักษรเลปชา แต่เป็นระบบอักษรที่แยกจากกัน

พิมพ์ ᤑ อย่างไร?

ใช้แป้นพิมพ์ลิมบูสำหรับป้อนข้อความ และใช้ฟอนต์ Unicode สำหรับแสดงผล

ในปี 2026 SIL ระบุรูปแบบแป้นพิมพ์ Keyman ไว้สองแบบ แบบแรกจัดวางอักษรลิมบูไว้บนปุ่มอักษรละตินที่สอดคล้องกัน ส่วนอีกแบบจำลองแป้นพิมพ์ดีดอักษรเทวนาครีโดยประมาณ ซึ่งเป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาฮินดี หากไม่มีแป้นพิมพ์ลิมบู สามารถใช้วิธีป้อน Unicode ของระบบและค่าที่แสดงในข้อมูลตัวอักษรของหน้านี้ได้ แป้นพิมพ์ใช้กำหนดการป้อนข้อความ ส่วนฟอนต์ใช้กำหนดการแสดงผล

ข้อความลิมบูเก่าที่สร้างด้วยฟอนต์แบบ 8 บิตต้องแปลงเป็น Unicode การเปลี่ยนฟอนต์เปลี่ยนเพียงรูปลักษณ์ของข้อความที่บันทึกไว้