Kleine phi-modifierletter

Het voegt een ɸ-achtig wrijvingsdetail toe naast een medeklinker.

De phi in superscript is een fonetisch teken met een eigen positie, geen verandering van de lettergrootte. In pᶲ is de gewone p de hoofdklank; de verhoogde ᶲ geeft een release aan met wrijving tussen beide lippen, zoals bij de klank ɸ. Sommige analyses noemen het resultaat een affricaat: een plofklank die met wrijving vrijkomt.

Een Unicode-voorstel voor het coderen van het teken, gepubliceerd in 2004, herhaalt een voorbeeld uit een fonetiekboek uit 1994. De modifier voegt klankdetail toe terwijl de hoofdmedeklinker zichtbaar blijft. Een IPA-tabel uit 1930 bevat de gewone ɸ voor de stemloze bilabiale fricatief. In Julia 1.x voegt \^ltphi gevolgd door Tab ᶲ in.

Waarom heeft ᶲ verschillende lezingen?

De omliggende notatie bepaalt de precieze lezing.

Beschrijvingen gebruiken ᶲ voor een ɸ-achtige release van een plofklank, een ɸ-achtige kleuring of een zwakke, vluchtige of ingevoegde ɸ-klank. Het teken kan wrijving bij het loslaten van een medeklinker aangeven, of een korte wrijving tussen de lippen eromheen.

Een Changana-transcriptie uit 2023 vermeldt [sᶲ]. Een Tsonga-tabel gebruikt sᶲ voor sv en t͡sᶲ voor tsv. Dit zijn voorbeelden uit transcripties van verschillende talen; raadpleeg de notatiesleutel en de tekens naast ᶲ voordat je het in woorden uitlegt.