Modificatieletter kleine u

Hij markeert een korte of bijkomende u-achtige klank in fonetische transcriptie.

In het Oeralisch Fonetisch Alfabet (UPA) kunnen superscriptletters zeer korte of overgangsklinkers aangeven. Americanistische notatie — een systeem waarmee taalkundigen spraakklanken opschrijven — en notatie op basis van het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA) kunnen ᵘ gebruiken voor het minder nadrukkelijke deel van een tweeklank. De omliggende conventie bepaalt de precieze klank.

Waarom is ᵘ een eigen teken?

De verhoogde positie kan fonetische betekenis hebben.

Een opgemaakte u kan zijn positie verliezen wanneer tekst tussen programma’s wordt verplaatst en kan eruitzien als gewone typografie. Dit gecodeerde teken bewaart de positie als tekst.

Een leeg vakje of onverwachte vorm kan op ontbrekende lettertypeondersteuning wijzen; dit tekstteken wordt met het lettertype van de lezer weergegeven.

Waar komt deze notatie vandaan?

De geschiedenis ervan ligt bij systemen voor fonetische transcriptie.

Het Oeralisch Fonetisch Alfabet (UPA), een systeem om klanken en de geschiedenis van woorden in Oeralische talen zoals het Fins en Hongaars vast te leggen, werd in 1901 voor het eerst gepubliceerd door Eemil Nestor Setälä. De superscripttekens konden bijzonder korte of overgangsklanken onderscheiden. De Unicode-codering uit 2003 bewaart deze notatie in digitale tekst; dat is de datum van de codering, niet het begin van de notatie.