อักษรอุเดี่ยวในสิทธัม

ใช้เขียนสระอุเดี่ยวที่ต้นพยางค์ในอักษรสิทธัม 𑖄 คืออักษรสิทธัมสำหรับสระอุในภาษาสันสกฤต คล้ายเสียง «อุ» ในภาษาไทย หากเสียงอุตามหลังพยัญชนะ สิทธัมจะเขียนด้วยเครื่องหมายสระที่ติดกับพยัญชนะนั้น อักษรสระเดี่ยวกับเครื่องหมายสระอุที่ใช้ตามหลังพยัญชนะใช้แทนกันไม่ได้

อักษรสิทธัมพัฒนาขึ้นในเอเชียใต้ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ภายในประเพณีอักษรที่สืบสายจากพราหมี บันทึกในอินเดียเหนือเรียกรูปแบบที่เกี่ยวข้องว่า Siddhamātr̥kā หรือ Kuṭila ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6–10 สิทธัมมีความเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับอักษรศารทา และตระกูลอักษรนี้มีส่วนต่อการพัฒนารูปแบบนาครีในเวลาต่อมา

ทำไมจึงพบในงานเขียนทางพุทธศาสนา?

อักษรสิทธัมใช้เขียนภาษาสันสกฤต รวมถึงข้อความทางพุทธศาสนา อักษรนี้ไปถึงจีนราวคริสต์ศตวรรษที่ 6–7 แล้วต่อไปยังเกาหลีและญี่ปุ่น ในปี 806 พระคูไคชาวญี่ปุ่นกลับจากจีนสมัยราชวงศ์ถังพร้อมเอกสารเรียนภาษาสันสกฤตและตำราที่เขียนด้วยสิทธัม ช่วยให้ประเพณีนี้ตั้งมั่นในญี่ปุ่น

ณ ปี 2026 การใช้สิทธัมที่ยังสืบต่อเด่นที่สุดคือการเขียนในพิธีกรรมของพุทธศาสนานิกายชิงงอนและเท็นไดในญี่ปุ่น ในภาษาญี่ปุ่น อักษรสิทธัมเรียกอีกอย่างว่าบอนจิ

ถ้ามีคนส่งมา หมายถึงอะไร?

ถ้าอยู่เดี่ยว ๆ มักเป็นตัวอย่างอักษร ไม่ใช่ข้อความสมบูรณ์ หากอยู่ข้างตารางอักษร ให้อ่านเป็นเสียงอุต้นพยางค์ ส่วนในจารึก คำและประเพณีรอบข้างช่วยอธิบายบทบาทของมัน

ในแนวปฏิบัติพุทธศาสนาแบบลึกลับบางสายของญี่ปุ่น อักษรสิทธัมแต่ละตัวอาจแทนพยางค์เสียงหรือเป็นตัวแทนของเทพในพุทธศาสนา แต่ดูจากรูปร่างของ 𑖄 เพียงอย่างเดียวแล้วระบุเทพไม่ได้ เพราะค่าของอักษรนี้คือสระอุ หากไม่มีหลักฐานว่าจารึกใช้การอ่านในพิธีกรรม ให้มองตัวนี้เป็นอักษร