Tangut-component 233

Het is een structureel onderdeel, geen woord met een eigen lezing. Indexen van Tangut-componenten gebruiken zulke onderdelen om grotere ideogrammen te beschrijven, te analyseren of op te zoeken. Een Tangut-radicaal is een component waarmee een modern woordenboek vermeldingen groepeert; woordenboeken gebruiken verschillende indelingen. In een ideografische beschrijvingsreeks (IDS) laten componenten zien hoe een groter ideogram is opgebouwd. Het nummer 233 is een inventarislabel, geen lezing of vertaling.

Waarom is het Tangut-schrift gemaakt?

Het diende staatsvorming en een project voor een boeddhistische canon. Onder Li Yuanhao, heerser van West-Xia, werd het Tangut-schrift in 1036 als onderdeel van staatsvorming ingevoerd. Een belangrijk doel was een Tangut-editie van de boeddhistische canon en een eigen identiteit naast Song-China. Het schrift nam principes van het Chinese schrift over, maar stamt er niet van af; ook de Khitan-schriften vormden een nabije voorganger. Overgeleverde Tangut-teksten omvatten boeddhistische, confucianistische, militaire en literaire werken; een manuscriptfragment uit Khara-Khoto dateert waarschijnlijk uit de 12e of vroege 13e eeuw. Woordenboeken uit de Tangut-periode rangschikten vermeldingen niet op radicalen; moderne componentenindexen zijn dus een later hulpmiddel.

Hoe lees je een Tangut-component?

Bekijk de rol in het grotere ideogram of de beschrijving. Die rol hangt af van de analyse: sommige componenten functioneren als radicalen in moderne woordenboeken, terwijl een grafisch element ook klanken kan weergeven. De vorm van een component is op zichzelf geen vast woord; de plaats in het grotere Tangut-teken of de beschrijving ervan geeft de nodige leescontext.