ส่วนประกอบอักษรตังกุต 564

ตัวมันเองไม่มีความหมายตายตัว แต่เป็นส่วนโครงสร้างของอักขระตังกุตทั้งตัว ส่วนประกอบอาจมีส่วนต่อความหมายหรือเสียงของอักขระที่ใหญ่กว่า แต่หน้าที่ขึ้นอยู่กับอักขระนั้น ในข้อความตังกุตทั่วไป ผู้อ่านอ่านอักขระทั้งตัว ไม่ใช่ส่วนประกอบที่แยกออกมา

อักษรตังกุตถูกสร้างขึ้นโดยเจตนาในปี 1036 เพื่อเขียนภาษาตังกุตในรัฐซีเซี่ย ผู้ปกครองหลี่หยวนห่าวสั่งให้จัดทำขึ้น และเจ้าหน้าที่เย่หลี่เหรินหรงเป็นผู้พัฒนาระบบอักษร ในปี 1038 คณะกรรมการเริ่มแปลพระสูตรพุทธศาสนาเป็นภาษาตังกุต เมื่อถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 พจนานุกรมสัมผัสภาษาตังกุตชื่อ ทะเลแห่งอักขระ ได้วิเคราะห์อักขระตามส่วนประกอบ อักษรนี้ยังคงใช้หลังรัฐซีเซี่ยสิ้นสุดลง; เอกสารตังกุตที่ระบุอายุได้ล่าสุดมาจากปี 1502

พจนานุกรมใช้ส่วนประกอบและจำนวนขีดเพื่อจัดทำดัชนีและอธิบายอักขระทั้งตัว ด้วยเหตุนี้ รากอักษรตังกุตนี้จึงใช้เป็นกุญแจค้นหาได้ “564” เป็นหมายเลขในบัญชี ไม่ใช่คำแปลหรือชื่อที่ใช้ในยุคตังกุต นักวิชาการใช้ชุดส่วนประกอบที่แตกต่างกัน

ถ้ามีคนส่ง 𘨳 มา หมายความว่าอะไร?

โดยมากเป็นสัญกรณ์หรือตัวอย่างฟอนต์ ไม่ใช่ข้อความที่อ่านได้ หากมีคนส่ง 𘨳 มาเดี่ยว ๆ ให้ขออักขระตังกุตทั้งตัวหรือข้อความต้นทาง ส่วนประกอบนี้เพียงอย่างเดียวบอกเสียงหรือคำแปลของอักขระทั้งตัวที่เกี่ยวข้องไม่ได้

เมื่อค้นในพจนานุกรม 𘨳 ใช้เป็นกุญแจดัชนีได้ แต่การอ่านข้อความประวัติศาสตร์ต้องใช้อักขระทั้งตัวในบริบท ลำดับคำอธิบายอักษรภาพ (IDS) เป็นสัญกรณ์ที่แสดงการจัดวางส่วนประกอบเพื่ออธิบายอักขระ การวางรูปส่วนประกอบสองตัวไว้ข้างกันเฉย ๆ ไม่ได้ทำให้เกิดคำตังกุตทั่วไป