พยางค์ไว foo

ꕽ แทนพยางค์ภาษาไวที่ระบุด้วยป้ายอักษรละติน “foo” คำนี้เป็นรูปถอดอักษรสำหรับระบุพยางค์ ไม่ใช่คำภาษาอังกฤษ อักษรไวใช้เครื่องหมายแทนพยางค์มาประกอบเป็นคำ ข้อความรอบ ๆ จึงบอกหน้าที่ของเครื่องหมายนี้ในคำ

ภาษาไวมีผู้พูดในไลบีเรียและเซียร์ราลีโอน ผู้พูดภาษาไวพัฒนาระบบอักษรนี้ในไลบีเรียราวปี 1833 เรื่องเล่าหนึ่งเกี่ยวกับที่มาของอักษรเชื่อมโยงการสร้างอักษรนี้กับการที่ชาวไวเห็นชาวอเมริกันแลกเปลี่ยนจดหมาย คลังเอกสารที่เปรียบเทียบต้นฉบับภาษาไวซึ่งระบุปีไว้มีบันทึกที่ยังหลงเหลือจากปี 1834 ส่วนห้องสมุดฮอตันของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดระบุต้นฉบับชิ้นหนึ่งว่าอาจเป็นตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่

หลักฐานทางประวัติศาสตร์ในยุคต่อมาบันทึกการใช้ภาษาไวในจดหมาย บันทึกการค้า โรงเรียน และงานแปลทางศาสนา ตัวอย่างเก่าแสดงให้เห็นว่ารูปอักษรเปลี่ยนไปขณะที่ผู้เขียนพยายามกำหนดมาตรฐาน ชุดอักขระ Unicode ยังเก็บพยางค์ Ndole ทางประวัติศาสตร์แยกไว้ด้วย โดยมาจากหนังสือ Ndole หรือที่เรียกว่าหนังสือ Rora ซึ่งเป็นต้นฉบับภาษาไวเขียนด้วยมือราวปี 1845 ความสำเร็จของอักษรไวเกิดขึ้นก่อนระบบอักษรอื่น ๆ ในแอฟริกาตะวันตก และช่วยจุดประกายการสร้างระบบเหล่านั้น