Selektor wariantu 105

Wskazuje wariant glifu poprzedniego znaku. VS105 jest niewidoczny z założenia: nie ma obrazu, dźwięku ani samodzielnej wymowy. Znaczenie ma sekwencja wariantowa: znak bazowy, po którym bezpośrednio następuje selektor. Tylko zarejestrowane sekwencje mają ustalony sposób wyświetlania.

Historycznie jest to uzupełniająca część systemu selektorów wariantów Unicode. Wcześniejsze selektory BMP, czyli z Basic Multilingual Plane (podstawowej płaszczyzny wielojęzycznej), obsługują typowe przypadki; blok uzupełniający rozszerza ten sam mechanizm na warianty ideograficzne. W przypadku japońskiego imienia, regionalnej postaci znaku lub źródła historycznego może być potrzebne zachowanie konkretnego glifu w zwykłym tekście zamiast pozostawienia wyboru czcionce.

Numer selektora nie ma uniwersalnego znaczenia. Ten sam numer może łączyć się z różnymi ideogramami i nie musi powodować takiego samego ograniczenia wyglądu. Dlatego dodanie VS105 po dowolnym znaku nie tworzy niezawodnie wariantu.

Dlaczego VS105 niczego nie zmienia?

Brak widocznej zmiany zwykle oznacza, że para nie jest obsługiwana albo domyślna postać już jest taka sama. VS105 to domyślnie ignorowany znak łączący, więc mechanizm wyświetlania może go ukryć lub pozostawić glif bazowy bez zmian. Czcionka musi obsługiwać odpowiednią sekwencję wariantową; sama obecność punktu kodowego selektora nie wystarczy.

Wprowadzanie znaku też ma haczyk. Ten punkt kodowy leży poza podstawową płaszczyzną wielojęzyczną: UTF-8 używa czterech bajtów, a UTF-16 pary surogatów. Metoda wprowadzania, która przyjmuje tylko jedną jednostkę 16-bitową, nie może poprawnie wprowadzić całego znaku. Umieść go bezpośrednio po znaku bazowym i użyj metody obsługującej Unicode.