Selektor wariantu 123

Nie; wskazuje glif tylko w obsługiwanej parze.

Sekwencja wariantowa umieszcza selektor bezpośrednio po znaku bazowym. Znak bazowy zapewnia kontekst, a zarejestrowana sekwencja określa używany zestaw glifów. Jeśli para jest nieprawidłowa lub nieobsługiwana, znak bazowy wyświetla się normalnie, a selektor pozostaje niewidoczny.

Plik sekwencji IVD z 2026-08-03 nie zawiera zarejestrowanej sekwencji z tym konkretnym selektorem. Wymyślona para nie tworzy wariantu rozpoznawanego przez inne systemy.

Jak używać selektora wariantu 123?

Umieść go za znakiem bazowym w udokumentowanej sekwencji wariantowej.

Chińska lub japońska metoda wprowadzania może oferować zarejestrowany wariant glifu przy znaku bazowym. W kodzie umieść oba znaki obok siebie i użyj czcionki oraz mechanizmu wyświetlania obsługujących całą sekwencję. Edytor lub wyszukiwarka, które ignorują selektory, działają normalnie, jeśli nie obsługują sekwencji wariantowych.

Ten znak nie pogrubia, nie pochyla ani nie ozdabia tekstu. Selektor wariantu może wybrać glif dla jednego znaku bazowego, ale nie formatuje fragmentu tekstu.

Po co utworzono ten zakres selektorów?

Aby zachować różnice między glifami w zwykłym tekście.

Pomysł udokumentowano w 1997 roku jako Plane 14 Variant Tag, a zakres uzupełniający dodano do Unicode 4.0 w 2003 roku. Dzięki temu tekst zachowuje znak bazowy i może jednocześnie wskazać udokumentowany glif potrzebny czcionce lub rekordowi.

Numer selektora nie ma uniwersalnego znaczenia wizualnego: różnicę określają znak bazowy i jego kolekcja. Wydanie IVD z 2026-08-03 zawiera oddzielne kolekcje dla japońskich rejestrów administracyjnych i digitalizacji chińskiego dziedzictwa kulturowego. Inne systemy selektorów służą do prezentacji emoji i zapisu mongolskiego.