พยางค์ Pox ในอักษรอี๋

อักษรอี๋พัฒนาจากรูปแบบท้องถิ่นจนกลายเป็นอักษรแทนพยางค์มาตรฐาน

อักษรอี๋แบบดั้งเดิมแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค บีโม ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวอี๋ ใช้อักษรนี้เขียนข้อความทางศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล ตัวอย่างที่ยังหลงเหลือและระบุอายุได้แน่นอนเก่าแก่ที่สุดคือจารึกบนระฆังเฉิงฮว่าจากคริสต์ศตวรรษที่ 15 ส่วนการกำหนดอายุให้เก่ากว่านั้นยังเป็นที่โต้แย้ง

อักษรมาตรฐานเหลียงซานอาศัยรูปแบบเก่าของอักษรอี๋ทางเหนือ เริ่มจัดทำในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 จึงเปลี่ยนประเพณีท้องถิ่นนั้นให้เป็นอักษรแทนพยางค์เชิงสัทศาสตร์ โดยอักษรแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ อักษรอี๋มีประเพณีของตนเอง แม้รูปแบบท้องถิ่นบางแบบจะยืมอักษรจีนมาใช้