พยางค์ภาษาอี๋ “six”

ตำนานหนึ่งกล่าวว่าอากีสร้างอักษรอี๋ในสมัยราชวงศ์ถัง (618–907); จารึกที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลืออยู่สลักบนระฆังสำริดที่มีอายุถึงปี 1485 อักษรอี๋แบบเก่าเคยเรียกว่า Cuan หรือ Wei และเป็นประเพณีการเขียนที่แตกต่างจากอักษรฮั่นของจีน นักบวชท้องถิ่นที่เรียกว่าบีโมถ่ายทอดรูปแบบประจำภูมิภาคสำหรับข้อความด้านศาสนา ไสยศาสตร์ การแพทย์ ลำดับวงศ์ตระกูล และประวัติศาสตร์ การเขียนภาษาเหลียงซานด้วยอักษรละตินเริ่มในปี 1956 เพื่อส่งเสริมการอ่านออกเขียนได้; รูปแบบอักษรดั้งเดิมได้รับการกำหนดมาตรฐานในปี 1974 และประกาศใช้ในปี 1980 สำหรับชาวนั่วซู ไม่ใช่ทุกภาษาถิ่นของอี๋