Bubble tea

Het betekent boba: iets lekkers, trek, of een plan om er een te halen. Op de meeste telefoons is het plaatje een plastic beker melkthee met donkere tapiocaparels op de bodem en een breed rietje dat ze omhoog zuigt. Veel mensen sturen het zoals ze een foto van de beker zouden sturen: “boba gehaald”, “ik moet boba”, “straks boba?”.

Op zichzelf is de beker een stemming, geen opdracht: iets gezelligs, een kleine beloning, een oppepper in de middag. Naast een tijd, een plek of de naam van een vriend wordt het een uitnodiging, en het “ja” is soms dezelfde beker teruggestuurd. Voor veel jongeren staat het ook voor een sfeer: knusse cafés, studiepauzes, zoetekauwen.

Wat is bubble tea, en waarom dat dikke rietje?

De klassieker is zoete melkthee op kauwbare tapiocaballetjes. Meestal koud, maar er bestaat ook een warme versie. De “bubbels” zijn geen lucht: de naam sloeg ooit op het schuim van het schudden en nu vooral op de parels. Die zijn vooral van cassavezetmeel, gekookt tot ze zacht en veerkrachtig zijn, en vaak bewaard in suikersiroop. Vruchtenthee, taro, matcha en bruine suiker zijn gangbaar, en in veel zaken kies je zelf de zoetheid en het ijs.

Het rietje is breed zodat er bij elke slok parels meekomen; het kauwen is de halve lol. Vanuit Taiwan verspreidde het drankje zich over Oost- en Zuidoost-Azië en kwam, mede via Aziatische gemeenschappen, in winkelstraten over de hele wereld. In Nederland en Vlaanderen zeg je meestal “bubble tea”; “boba” is vooral het Amerikaanse woord voor hetzelfde.