Znak łączący prawego kąta pod literą

Oznacza cofnięcie nasady języka podczas wymawiania samogłoski.

Nasada języka to jego tylna część; cofnięcie polega na przesunięciu jej w stronę gardła podczas wymowy samogłoski. W o̙ samogłoska nadal ma znak o; diakrytyk dodaje informację o artykulacji.

W udokumentowanym wykazie głosek języka ega znak występuje przy e, i, o i u. Taki wykaz opisuje głoski danego języka; to użycie w języku ega, a nie ogólna reguła pisowni.

Jak rozwijała się ta notacja?

Pierwszy alfabet IPA pochodzi z 1888 roku, ale nie datuje to tego znaku. W tabelach z 1947 i 1949 roku indeksowane znaki plus i minus rozróżniały wysunięte i cofnięte położenie języka.

W 1989 roku raport z konwencji IPA w Kilonii proponował obracanie małej litery T w przeciwnych kierunkach, by oznaczać wysuniętą lub cofniętą nasadę języka. Pozwalało to zapisać różnicę przy samogłosce bez tworzenia osobnych liter samogłoskowych.

Dlaczego po wpisaniu znak wygląda źle?

Jego położenie zależy od znaku podstawowego i kroju pisma.

Znak łączący nie zajmuje własnego odstępu i występuje po modyfikowanym znaku dźwięku. Sam może być pokazany nad kropkowanym kółkiem zastępującym podstawę; kółko nie należy do transkrypcji.

Jeśli znak znika lub jest źle położony, wypróbuj Charis albo Doulos SIL. Praat zaleca oba kroje do znaków fonetycznych w oknach Picture i TextGrid Editor.