Elymajska litera samech

To spółgłoska zwykle oddawana w transliteracji łacińską literą s. Czyta się ją jako część wyrazu; sama nie nazywa przedmiotu ani uczucia.

Pismo elymaickie rozwinęło się z aramejskiego używanego w kancelarii Achemenidów, czyli z administracyjnej odmiany aramejskiego z czasów tej dynastii. Elymais był regionem, w którym miejscowa administracja używała tego pisma do zapisu aramejskiego. Przykłady przejściowe z Tang-e Chilau mogą pochodzić z I wieku p.n.e. lub wcześniejszego okresu, a najlepiej poświadczone inskrypcje kamienne pochodzą z I–III wieku n.e. Władcy Elymais używali pisma w inskrypcjach na kamieniu i na monetach.

Dlaczego samech elymaicki ma różne formy?

Nie istniała jedna stała forma historyczna. Unicode koduje formę reprezentatywną opartą na kamiennych inskrypcjach z Tang-e Sarvak. Różnią się też monety z okresu Arsacydów: większe srebrne emisje przypominają pismo z inskrypcji, a niektóre małe miedziane monety mają litery bliższe partyjskiemu. Pismo elymaickie zapisuje się od prawej do lewej, a litery zwykle się nie łączą; stykające się kreski w inskrypcji nie oznaczają pisma kursywnego.

Elymaickie i elamickie to różne rzeczy: pismo elymaickie wywodzi się z aramejskiego i służyło w Elymais do zapisu aramejskiego, a elamicki to odrębny język zapisywany pismem klinowym. Pismo elymaickie jest blisko spokrewnione z pismami partyjskim, mandejskim i characeńskim. Badacze nie zgadzają się, czy mandejski wywodzi się z elymaickiego, elymaicki z mandejskiego, czy też ich pokrewieństwo jest dalsze.