Sylaba hangul ddalg

W koreańskim zapisie pełni funkcję jednej sylaby.

Hangul łączy pojedyncze koreańskie litery, zwane dżamo, w bloki sylabiczne. 딹 składa się z napiętej spółgłoski początkowej ㄸ (dżamo ᄄ), samogłoski ㅏ (dżamo ᅡ) i końcowej grupy ㄺ (dżamo ᆰ), czyli ㄹ oraz ㄱ. Unicode zapisuje nazwę jako ddalg, a zrewidowana romanizacja jako ttalg. Wymowa końcowej grupy podlega koreańskim regułom i może się zmieniać zależnie od kolejnego dźwięku.

Najwcześniejsze pewne zapisy hangulu pochodzą z około 1443 roku, a objaśniający go rękopis Hunminjeongeum ukończono w 1446 roku. Pismo zaprojektowano tak, by bezpośredniej zapisywać koreański za pomocą liter. Ta historia wyjaśnia budowę bloku, ale nie nadaje 딹 osobnego znaczenia.

Czego używano w koreańskim piśmie przed hangulem?

Używano chińskich znaków i zaadaptowanych systemów, takich jak Idu.

Hanja to chińskie znaki używane w piśmie koreańskim; Idu adaptowało je do zapisu koreańskich słów i gramatyki. Hangul zamiast tego wykorzystuje litery oznaczające koreańskie dźwięki i układa je w bloki sylabiczne. Idu jest poprzednikiem w historii zapisu koreańskiego, a nie źródłem konkretnego kształtu 딹.

W latach 1894–1945 reformy i japońskie rządy kolonialne zmieniły publiczną rolę hangulu. Po 1945 roku pismo odzyskało publiczną pozycję. Te zmiany dotyczą hangulu jako systemu pisma, a nie tej pojedynczej sylaby.