Khitan-kleinschriftteken 𘱛

Op zichzelf heeft 𘱛 geen zekere vertaling.

Het Khitan-kleinschrift is maar gedeeltelijk ontcijferd, waardoor veel klankwaarden onbekend blijven. Het sterkste bewijs voor 𘱛 staat in het paar 𘱛‍𘳑: de gereconstrueerde Khitan-lezing wordt in Latijnse letters geschreven als qudug en betekent ‘geluk’. Beschouw het losse teken als onderdeel van die lezing, niet als een volledige vertaling.

Het Khitan-kleinschrift werd rond 925 gemaakt om Khitan te schrijven; de uitvinding ervan wordt traditioneel toegeschreven aan Yelü Diela. Het was een praktische herziening van het eerdere grote schrift, dat minder geschikt was voor Khitan-woorden met aangehechte uitgangen; het kleine schrift gebruikte klankelementen. De meeste bewaard gebleven voorbeelden zijn stenen grafinscripties. Het schrift komt ook voor in Liao-, Qara-Khitai- en Jin-contexten en werd gebruikt voor documenten, poëzie, geschiedwerken, vertalingen en examens. Het ontwerp zou op het Oeigoerse schrift zijn gebaseerd; later Jurchen-schrift gebruikte verwante clusterstructuren.

Waarom blijft 𘱛‍𘳑 soms gescheiden?

Lettertype en indeling bepalen hoe de reeks wordt weergegeven.

Khitan-schrift groepeert klanktekens (fonogrammen) gewoonlijk in clusters, gerangschikt in verticale kolommen die van boven naar beneden en van rechts naar links worden gelezen. Lettertypen voor lineaire wetenschappelijke tekst kunnen tekens achter elkaar tonen; verticale lettertypen kunnen ze als cluster samenstellen en plaatsen.

Een lettertype met de gedocumenteerde ligatuur voor de onzichtbare verbinder kan 𘱛‍𘳑 als één gecombineerd teken weergeven. Blijft het paar gescheiden, dan past het lettertype of de app die vormgeving niet toe; de lezing verandert niet.