Avestisch leesteken met één grote stip boven twee stippen

Het markeert het einde van een zin in avestische teksten. In avestische interpunctie kan een kleine stip woorden scheiden en markeren grotere groepen stippen sterkere grenzen. Deze rangschikking met één stip boven twee is een aangetoonde alternatieve zinseindevorm naast 𐬼, de vorm met twee stippen boven één in Geldners editie van avestische teksten uit 1880. Die editie liet de omgekeerde vorm weg.

Waarom wijst de rangschikking de andere kant op?

De twee rangschikkingen horen bij verschillende redactietradities. Beschrijvingen van avestische manuscripten laten grotere leestekens zien voor indelingen zoals hoofdstukken of verzen; wetenschappelijke edities gebruiken tekens voor verschillende niveaus van afsluiting.

Het avestische schrift ontwikkelde zich in de Sassanidische periode uit Pahlavi, een ouder Iraans schrift met verbonden, vloeiende halen. Het werd gemaakt om Avestisch op te schrijven, een religieuze taal waarvan de teksten lang mondeling waren doorgegeven. Het oudste bewaard gebleven avestische manuscript dateert uit 1288; dat is de datering van het manuscript, niet noodzakelijk van het eerste gebruik van 𐬽.

Is 𐬽 een gewone punt?

Alleen in teksten over Avestisch. Gebruik 𐬽 bij een transcriptie van avestische tekst of een uitleg van de interpunctie. In een gewoon bericht lijkt het een specialistisch schriftvoorbeeld, geen moderne punt, en verwijst het naar die historische context.

Lettertypen en edities kunnen de stippen verplaatsen of groter en kleiner maken. Vergelijk de rangschikking met één stip boven twee, niet de precieze omtrek.