อักษรละติน u ตัวเล็กแบบตัวห้อย

ใช้บอกองค์ประกอบคล้ายเสียง u ที่ได้รับอิทธิพลจากเสียงใกล้เคียง ในอักษรสัทศาสตร์อูราลิก (UPA) ตัวอักษรตัวห้อยบอกการออกเสียงควบ คือเสียงที่ได้รับอิทธิพลจากเสียงก่อนหน้าหรือเสียงถัดไป หรือเสียงกึ่งกลาง การอ่านที่แน่นอนขึ้นอยู่กับธรรมเนียมการถอดเสียงนั้น ๆ; ᵤ เพียงตัวเดียวไม่ได้หมายถึงสระ u ธรรมดา

UPA ใช้ ᵤ ร่วมกับตัวอักษรตัวห้อย เช่น ᵢ, ᵣ และ ᵥ: ตำแหน่งตัวห้อยบอกเสียงประกอบ ส่วนตัวอักษรหลักระบุว่าเป็นองค์ประกอบใด ᵘ ที่อยู่ด้านบนมีหน้าที่ต่างกัน โดยใช้แทนเสียงสั้นมาก ส่วน ᴜ ซึ่งเป็นอักษรตัวเล็กทรงอักษรใหญ่ใช้บอกความแตกต่างเรื่องเสียงก้อง

เอมิล เนสตอร์ เซตาลาเผยแพร่ UPA ในปี 1901 เพื่อบรรยายเสียง รูปแบบของเสียง และประวัติคำในภาษาตระกูลอูราลิก ซึ่งรวมถึงภาษาฟินแลนด์ เอสโตเนีย และฮังการี หนังสืออ้างอิงรุ่นหลังยังคงใช้และปรับระบบนี้ และยังนำไปใช้กับข้อมูลภาษากลุ่มเตอร์กิกและมองโกลด้วย คู่มือออกซฟอร์ดปี 2022 ใช้สัทอักษรสากล (IPA) ซึ่งเป็นระบบเขียนเสียงพูด สำหรับภาษาอูราลิกหลายภาษาที่เขียนด้วยอักษรซีริลลิกหรือไม่มีการสะกดด้วยอักษรละตินแบบมาตรฐาน ส่วนรูปคำที่นักภาษาศาสตร์สร้างย้อนกลับจากภาษาที่เกี่ยวข้องกันยังคงใช้ระบบถอดเสียงฟินโน-อูกริกแบบดั้งเดิมที่เก่ากว่า

จะพิมพ์ ᵤ เป็นข้อความได้อย่างไร?

ใช้ตัวอักษรนี้โดยตรง อย่าใช้แค่การจัดรูปแบบข้อความ การทำให้ u ธรรมดาเป็นตัวห้อยเปลี่ยนเพียงรูปลักษณ์ เมื่อนำไปแปลงเป็นข้อความธรรมดา อาจกลับเป็น u ปกติ ทำให้ความแตกต่างไม่คงอยู่ในการค้นหาหรือเรียงลำดับ