เครื่องหมายแอฟฟริเคชันในอักษรมันดาอิก

มันเปลี่ยนเสียงพยัญชนะในอักษรมันดาอิกที่อยู่ก่อนหน้า

เสียงที่ได้ขึ้นอยู่กับตัวอักษรฐาน: ࡕ࡙ อาจแทนเสียงไม่ก้องที่ออกโดยวางลิ้นไว้ระหว่างฟัน; ࡐ࡙ อาจแทนเสียงไม่ก้องที่ลมผ่านระหว่างริมฝีปากล่างกับฟันบน; และ ࡂ࡙ อาจแทนเสียงเสียดแทรกก้องที่เกิดบริเวณด้านหลังของปาก ชื่อของเครื่องหมายอธิบายหน้าที่ได้เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น

ในการเขียน เครื่องหมายจะตามหลังตัวอักษรฐาน แต่แสดงอยู่ด้านล่าง สื่อการสอนใช้เพื่อทำให้การออกเสียงชัดเจนขึ้น ส่วนข้อความทั่วไปอาจละไว้ หากอยู่เดี่ยว ๆ จะไม่มีเสียงตายตัว

อักษรมันดาอิกพัฒนาขึ้นอย่างไร?

อักษรนี้พัฒนามาจากอักษรที่ใช้เขียนภาษาอราเมอิก ซึ่งเป็นภาษาเซมิติกโบราณ

โดยทั่วไปเชื่อว่าอักษรมันดาอิกเกิดขึ้นในช่วงปลายยุคพาร์เธีย โดยเฉพาะในคริสต์ศตวรรษที่ 2 รูปอักษรมีความเชื่อมโยงกับอักษรงานปกครองของพาร์เธีย และอักษรที่เกี่ยวข้องกับเอลิไมส์และคาราเคเน

ข้อความเวทมนตร์ของชาวมันดาอิกที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งระบุอายุได้ปรากฏเป็นจารึกบนชามและแผ่นตะกั่วจากคริสต์ศตวรรษที่ 3 หรือ 4 วันที่เหล่านี้เป็นของอักษรโดยรวมและข้อความที่ยังหลงเหลือ ไม่ใช่วันที่ของเครื่องหมายการออกเสียงนี้โดยเฉพาะ