Moai

Puste, niewzruszone spojrzenie: „nie mam na to słów”. Wysłane samo po czymś absurdalnym, krępującym lub żenującym 🗿 mówi, że nadawca patrzy w ekran bez żadnej reakcji, którą chciałoby mu się wpisać. Obejmuje suche niedowierzanie, udawane rozczarowanie i „co ja mam na to powiedzieć?”. Dowcip tkwi w wyborze twarzy: posągu, który od wieków nie zmienił miny. Młodsi wysyłają je też jako przesadny spokój, jakby nic na świecie nie mogło ich ruszyć. Przydomek „emoji bruh” pochodzi od angielskiego wykrzyknika „bruh”, który niesie to samo płaskie niedowierzanie w formie słowa.

Rzadko bywa wrogie. Między znajomymi to docinek, często znaczący, że nadawcę coś rozbawiło, ale nie sprawi ci przyjemności śmiechem. Czytaj słowa wokół: obok zdjęcia z podróży lub wpisu o historii to po prostu posąg; samo na grupie to reakcja.

Czym są prawdziwe moai i kto je wyrzeźbił?

To wizerunki przodków wykute przez lud Rapa Nui z Wyspy Wielkanocnej. Rapa Nui to mała polinezyjska wyspa na południowo-wschodnim Pacyfiku, około 3500 km od wybrzeża Chile, do którego dziś należy. Jej mieszkańcy wykuli blisko 900 moai, głównie między XIII a XVI wiekiem, przede wszystkim z miękkiej skały wulkanicznej z kamieniołomu Rano Raraku. Uważa się, że posągi przedstawiają ważnych przodków; wiele ustawiono na kamiennych platformach zwanych ahu wzdłuż wybrzeża, twarzą w głąb lądu, by czuwały nad wioskami. Niektóre nosiły czerwony kamienny kok, pukao, a po ustawieniu wstawiano im oczy z białego koralu.

„Głowy z Wyspy Wielkanocnej” to złudzenie krajobrazu. Posągi pozostawione na zboczach kamieniołomu przez stulecia zapadały się w ziemię, więc widać tylko głowy; wykopaliska odsłoniły całe torsy, niektóre z rytami na plecach. Do XIX wieku niemal wszystkie moai przewrócono podczas konfliktów na wyspie; kilka grup od tego czasu ponownie ustawiono. Park Narodowy Rapa Nui jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO, a dla wyspiarzy moai pozostają przodkami, dlatego dotykanie ich jest zabronione.