Ogień

Zwykle mocną aprobatę: „to jest ogień”.

Pod piosenką, stylizacją, występem czy postem 🔥 mówi, że coś jest świetne albo „lit”. Pod zdjęciem osoby może chwalić jej wygląd; w wiadomościach o pożarach, gotowaniu czy upałach znów oznacza prawdziwy ogień.

To był komplement czy flirt?

Rozstrzyga to, w co celuje płomień.

Przy udostępnionej pracy lub nowinie 🔥 to mocna pochwała. Pod selfie znaczenie „gorący” może nadać mu nutę flirtu, ale jeden płomień nie dowodzi zamiarów romantycznych: czytaj słowa wokół i patrz, kto wysłał. Więcej płomieni podkręca entuzjazm, ale nie czyni go seksualnym.

Skąd się wzięło emoji ognia?

Z piktogramów japońskich telefonów, ustandaryzowanych przez Unicode w 2010 roku.

Japońscy operatorzy mieli małe piktogramy długo przed Unicode: telefon SoftBank/J-Phone SkyWalker miał w 1997 roku najstarszy znany zestaw emoji na komórki, a w 1999 zespół i-mode firmy NTT DoCoMo zaprojektował piktogramy do krótkich wiadomości w niskiej rozdzielczości. Tabela źródeł Unicode z 2009 roku wymienia wersje operatorów tego symbolu ognia, który Unicode następnie ustandaryzował, by różne telefony mogły go wymieniać.

Płomień zaczynał jako dosłowny. W latach 2011–2016 udokumentowane anglojęzyczne użycie rozszerzyło się na pochwałę związaną z „lit”, znacznik serii na Snapchacie i „dumpster fire”, slangowe określenie kompletnej katastrofy.