ส่วนประกอบอักษรทังกุต 040

ใช้ระบุส่วนหนึ่งของอักษร ไม่ใช่คำที่มีเสียงอ่านของตัวเอง

เสียงอ่านและความหมายเป็นของอักษรทังกุตที่สมบูรณ์ ส่วนประกอบนี้ช่วยอธิบายหรือทำดัชนีโครงสร้างของอักษร รากอักษรทังกุตเป็นหมวดสำหรับค้นหา และพจนานุกรมอาจจัดอักษรชุดเดียวกันด้วยวิธีต่างกัน

อักษรทังกุตเริ่มใช้ในปี 1036 สำหรับการติดต่อราชการของรัฐซีเซี่ย ซึ่งอยู่ในบริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของจีนในปัจจุบัน และใช้แปลคัมภีร์พุทธ การออกแบบได้รับอิทธิพลจากหลักการสร้างอักษรจีนและอักษรคีตันที่อยู่ใกล้เคียง เชื่อกันว่าต้นฉบับทังกุตที่ยังเหลืออยู่ซึ่งใช้กับวรรณกรรมแปลมีอายุอยู่ในศตวรรษที่ 12 หรือช่วงต้นศตวรรษที่ 13; วันที่เหล่านี้กล่าวถึงประวัติของระบบอักษร ไม่ใช่เสียงอ่านโบราณของส่วนประกอบที่มีหมายเลขนี้

เอกสารอ้างอิงใช้ส่วนนี้บรรยายอักษรทังกุต

ลำดับบรรยายอักษรภาพ (IDS) เป็นสัญกรณ์ที่บันทึกส่วนประกอบและตำแหน่งของอักษรที่สมบูรณ์ โดยส่วนประกอบทำหน้าที่คล้ายชิ้นส่วนสำหรับประกอบกัน

ดัชนีอิเล็กทรอนิกส์ของพจนานุกรมทังกุตของ Clauson จัด 𘠧 ไว้ใต้รากอักษรสำหรับค้นหา ร่วมกับรายการอักษรอื่น ๆ พจนานุกรมทังกุตใช้ระบบรากอักษรหลายแบบ ดังนั้นนี่จึงเป็นวิธีจัดดัชนีแบบหนึ่งโดยเฉพาะ