Komponent tangucki 537

To strukturalna część pisma tanguckiego, a nie pełny wyraz.

Badacze używają komponentów tanguckich do indeksowania, analizowania i opisywania pełnych znaków. Komponenty mogą też występować w ideograficznym ciągu opisu (IDS), czyli zapisie pokazującym, jak zbudowany jest znak. Aby poznać wyraz i jego znaczenie, trzeba odczytać cały znak; ten komponent wskazuje jego strukturę.

Dlaczego powstało pismo tanguckie?

Służyło państwu i kulturze Zachodniego Xia.

Pismo tanguckie powstało około 1036 roku za panowania pierwszego cesarza Zachodniego Xia. Dwór potrzebował zapisu języka tanguckiego do administracji i dyplomacji. Pismo podkreślało też odrębną tożsamość Tangutów obok pisma chińskiego. Twórcy wzorowali się na piśmie chińskim; sąsiednie pisma dworskie Kitanów i Dżurdżenów stanowią kontekst regionalny, ale nie są potwierdzonymi przodkami tego komponentu.

Po 1227 roku pismo tanguckie było nadal używane pod rządami dynastii Yuan i Ming. Zapisywano nim tłumaczenia chińskich klasyków, teksty buddyjskie, prawa i dokumenty urzędowe. Zachował się buddyjski druk z 1247 roku, a w 1345 roku powstała wielojęzyczna kamienna inskrypcja zawierająca tekst tangucki. Pod koniec dynastii Ming pismo wyszło z użycia. W opracowaniach naukowych komponenty pomagają porządkować słowniki i opisywać budowę znaków.