อันเดอร์ไท

ให้อ่านสิ่งที่อยู่ทั้งสองด้านเป็นหน่วยเดียวที่ต่อเนื่องกัน พูดง่าย ๆ คือ อันเดอร์ไทเชื่อมเสียงหรือพยางค์ที่อยู่ติดกันโดยไม่มีช่วงหยุดหรือขอบเขตคั่น

ต้นแบบทางประวัติศาสตร์คือเอนอติคอนของกรีก ซึ่งเรียกอีกอย่างว่ายัติภังค์ในเอกสารปาปิรุส ในเอกสารปาปิรุสสมัยกรีกคลาสสิกตอนปลายและไบแซนไทน์—เอกสารโบราณที่เขียนบนปาปิรุส—คำภาษากรีกอาจเขียนติดกัน เครื่องหมายนี้แสดงว่าตัวอักษรที่อยู่ติดกันเป็นคำเดียวกัน

แนวคิดเรื่องการเชื่อมนี้ถูกนำไปใช้ในบริบทอื่นภายหลัง ในเครื่องหมายตรวจปรู๊ฟแบบเก่า อาจใช้บอกว่าคำถูกแยกด้วยช่องว่างโดยไม่ตั้งใจ

‿ ใช้ในสัทอักษรสากลอย่างไร?

ในสัทอักษรสากล เครื่องหมายนี้แสดงการออกเสียงที่เชื่อมข้ามเขตแบ่ง สัทอักษรสากล (IPA) ใช้เขียนเสียงพูด ตัวอย่าง /vuz‿ave/ แสดงว่าเสียงต่อเนื่องข้ามรอยต่อระหว่างคำ

เครื่องหมายดับเบิลบรีฟล่างแบบประกอบ ͜ เป็นคนละอักขระ โดยจะเกาะอยู่ใต้ตัวอักษรที่อยู่ติดกัน ส่วน ‿ มีตำแหน่งของตัวเอง ฟอนต์อาจทำให้แยกความแตกต่างได้ยาก

อันเดอร์ไทเชื่อมพยางค์ที่ร้องเมื่อใด?

ในโน้ตเพลงร้อง จะเชื่อมพยางค์ของเนื้อร้องไว้ใต้โน้ตเดียว เรียกว่าเส้นเชื่อมเสียงกลืนหรือซินาเลฟา เพื่อบอกให้นักร้องร้องทั้งสองพยางค์ในโน้ตนั้น

คู่มือ MuseScore 3 ระบุว่าฟอนต์บางแบบไม่มีอันเดอร์ไท หากไม่รองรับ โปรแกรมเขียนโน้ตอาจแสดงกรอบว่างหรือเครื่องหมายเสียงกลืนแบบอื่น ควรตรวจสอบฟอนต์ก่อนตีความรูปร่าง