Selektor wariantu 171

To instrukcja formatowania dołączona do znaku bazowego. Selektory wariantów powstały z myślą o zwykłym tekście, w którym sam wybór kroju pisma lub stylu nie pozwalał zachować żądanej postaci znaku. Propozycja Adobe z 23 sierpnia 2003 roku przewidywała ich użycie z ideogramami CJK, czyli znakami han stosowanymi w kilku systemach pisma Azji Wschodniej. Projekt z 2004 roku skupiał się na nazwach, miejscach, słownikach i materiałach historycznych, w których liczy się dokładna postać zapisu.

Późniejszy system ideograficzny uwzględnia regionalne i historyczne różnice w postaciach znaków han: ten sam znak może wymagać innych glifów zależnie od społeczności lub zbioru źródłowego. Dlatego UTS #37 określa znaczenie na poziomie całej sekwencji znaku bazowego i selektora, a nie samego numeru selektora. Szerszy mechanizm służy też do zapisu liter mongolskich, ale zakres VS17–VS256 jest przeznaczony konkretnie dla sekwencji ideograficznych. To związek w kodowaniu znaków, a nie wspólne, samodzielne znaczenie. Japoński zbiór Adobe-Japan1 zarejestrowano 2007-12-14.

Jak używać VS171, żeby go nie zgubić?

Umieść go bezpośrednio po znaku bazowym, który modyfikuje. Przy wprowadzaniu obsługującym Unicode dodaj pełny punkt kodowy jako część całej sekwencji wariantowej; nie traktuj VS171 jako samodzielnego znaku. Jeśli krój pisma lub aplikacja nie obsługuje sekwencji, znak bazowy pozostaje widoczny, a selektor niewidoczny.