Selektor wariantu 66

VS66 sam w sobie nie ma odczytania. Po ideogramie bazowym może wybrać zarejestrowany wariant glifu w ideograficznej sekwencji wariantowej (IVS). Dokładna para znaku bazowego i selektora wskazuje zarejestrowaną postać, a nie ogólny styl czcionki.

Propozycja tego cyfrowego mechanizmu pochodzi z 2003 roku; bazę danych wariantów ideograficznych (IVD), rejestr obsługiwanych par, wprowadzono w 2006 roku. Służy wydawcom, badaczom i urzędom, które muszą zachować regionalne lub historyczne postacie wykraczające poza jeden domyślny glif.

Zarejestrowane warianty to różne rysunki tego samego ideogramu; znak bazowy zachowuje wymowę i znaczenie słownikowe. Sam numer selektora nie wskazuje postaci: określa ją dopiero zarejestrowana para znaku bazowego i selektora.

Dlaczego VS66 jest niewidoczny?

Zaprojektowano go tak, by nie zostawiał widocznego znaku. Przy pełnej parze obsługująca ją czcionka może wyświetlić zarejestrowany wariant. Jeśli para nie jest obsługiwana lub zarejestrowana, znak bazowy wyświetla się normalnie, a selektor jest ignorowany.

Niektóre metody wprowadzania tekstu po chińsku, japońsku lub koreańsku mogą oferować warianty glifów do wyboru. W UTF-16 VS66 jest zapisany jako dwie jednostki kodowe zwane parą surogatów; obliczanie długości ciągu lub jego wycinanie może je rozdzielić. Zachowaj więc obie jednostki razem z poprzedzającym znakiem bazowym.