พยางค์ยี bbax

ꁟ แทนหนึ่งพยางค์ในภาษาอี๋ ไม่ใช่ข้อความที่สมบูรณ์ อักษรยีมาตรฐานของเหลียงซานใช้เขียนภาษานั่วซู ซึ่งเป็นภาษาอี๋ในภูมิภาคนี้ รูปเขียนด้วยอักษรละตินคือ bbax โดย x ท้ายคำบอกวรรณยุกต์

บางแนวคิดเชื่อมจุดเริ่มต้นของอักษรยีกับเครื่องหมายบนหินหรือสำริดที่เก่าแก่กว่า แต่การกำหนดอายุยังเป็นข้อถกเถียง จารึกบนระฆังสำริดจากสมัยเฉิงฮว่าของจีนอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ส่วนเอกสารอี๋บนกระดาษที่ยังหลงเหลืออยู่มีอายุราวปี 1500 วันที่ Unicode ปี 1999 หมายถึงการเข้ารหัสสำหรับคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของอักษรยี

บีโม ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมอี๋ตามประเพณี ใช้เอกสารอี๋เกี่ยวกับคัมภีร์ทางศาสนา ตำนาน ประวัติศาสตร์ การแพทย์ และโหราศาสตร์ ธรรมเนียมการเขียนในแต่ละภูมิภาคต่างกันทั้งรูปตัวอักษร เสียง และทิศทางการอ่าน มาตรฐานเหลียงซานออกแบบขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้ในปี 1980 เป็นระบบสำหรับภาษาถิ่นหนึ่งที่ตัวอักษรแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ ต่อมามีการใช้ในเอกสารราชการ หนังสือพิมพ์ และวรรณกรรม ธรรมเนียมอักษรอี๋อื่น ๆ ยังมีรูปแบบที่เรียกว่า Cuan wen แต่ตัวอักษรเหล่านั้นใช้แทนตัวอักษรตามมาตรฐานเหลียงซานไม่ได้

ถ้ามีคนส่ง ꁟ มาให้ หมายความว่าอย่างไร?

ตัวอักษรนี้เพียงตัวเดียวมีบริบทไม่พอให้แปล ในข้อความภาษานั่วซูที่ยาวกว่า ให้อ่าน ꁟ เป็นพยางค์ bbax ที่อยู่ในคำและประโยค ข้อความรอบข้างเป็นตัวบอกความหมาย และธรรมเนียมอักษรอี๋ในแต่ละภูมิภาคก็ไม่ได้อ่านข้ามกันได้ทั้งหมด หากมีคนส่งตัวนี้มาเพียงตัวเดียว ให้มองว่าเป็นข้อความบางส่วนหรือข้อความที่ยกมา ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่มีความหมายสากล