พยางค์อี๋ gi

ในมาตรฐานภาษาอี๋เหลียงซาน ꇜ ใช้แทนหนึ่งพยางค์ที่ถอดเป็นอักษรละตินว่า “gi”

อักษรอี๋มีรูปแบบแตกต่างกันตามภูมิภาค และใช้บันทึกคัมภีร์ ศาสนา ประวัติศาสตร์ การแพทย์ โหราศาสตร์ และพิธีกรรม จารึกบนระฆังสำริดที่ระบุปี 1485 เป็นหลักฐานการเขียนภาษาอี๋ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งมีการลงวันที่

อักษรพยางค์นั่วซูสำหรับภาษาอี๋เหลียงซานจัดทำขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้ในปี 1980 เพื่อส่งเสริมการรู้หนังสือ รูปแบบการเขียนก่อนหน้านั้นแตกต่างกันตามภูมิภาคและไม่ได้ถ่ายทอดการออกเสียงร่วมสมัยอย่างสม่ำเสมอ ระบบนี้สืบทอดจากอักษรอี๋คลาสสิก ซึ่งเป็นธรรมเนียมการเขียนที่เก่ากว่า แต่ใช้แทนภาษาพูดในเหลียงซาน ไม่ใช่ทุกสำเนียงของภาษาอี๋ รูปร่างที่มองเห็นขึ้นอยู่กับแบบอักษรที่ใช้แสดงผล