พยางค์ภาษาอี๋ she

ในภาษานั่วซู เป็นพยางค์ของคำว่า “เนื้อ”

นั่วซูเป็นหนึ่งในภาษาของชาวอี๋และเขียนด้วยอักษรพยางค์ โดยอักษรแต่ละตัวแทนพยางค์เต็มหนึ่งพยางค์ ในการถอดเสียงนั่วซูด้วยอักษรละติน พยางค์นี้เขียนว่า she

อักษรอี๋พัฒนามาอย่างไร?

อักษรอี๋ค่อย ๆ พัฒนาผ่านธรรมเนียมท้องถิ่นหลายแบบ

ต้นกำเนิดของธรรมเนียมนี้ยังเป็นที่ถกเถียง ระฆังสำริดมีจารึกที่กำหนดอายุได้แน่นอนว่าเป็นปี 1485 เป็นตัวอย่างอนุสรณ์สถานยุคแรกที่ยังหลงเหลืออยู่ และยังมีต้นฉบับบนกระดาษจากราวปี 1500 ที่ได้รับการเก็บรักษาไว้

บีโม ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวนั่วซู สืบทอดรูปแบบดั้งเดิมผ่านข้อความเกี่ยวกับศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล มาตรฐานเหลียงซานสมัยใหม่จัดทำขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อสนับสนุนการรู้หนังสือ โดยอาศัยรูปแบบเก่าของชุมชนอี๋ทางเหนือ และนำไปใช้ในหนังสือเรียน หนังสือพิมพ์ และวรรณกรรม ธรรมเนียมอี๋อื่น ๆ อาจมีรูปอักษรและค่าเสียงต่างกัน คำว่า “เนื้อ” ในนั่วซูยังนำไปเปรียบเทียบกับคำที่มีความหมายเดียวกันในภาษาพม่า ทิเบต ยักขา และดรุง ซึ่งอยู่ในตระกูลภาษากว้างเดียวกัน ความเกี่ยวข้องนี้เป็นเรื่องของคำ ไม่ใช่หลักฐานว่ารูปอักษรถูกยืมมาจากระบบเขียนเหล่านั้น