Łączący podwójny znak breve

Umieść ͝ między dwiema literami, które ma obejmować. W o͝o kolejność to pierwsze o, znak, a potem drugie o. W tekście znak następuje po pierwszej literze, ale jego kształt powinien rozciągać się nad obiema.

To breve nad oo jest zwięzłym zapisem wymowy. W 2026 roku klucz wymowy w słowniku American Heritage używa o͝o dla krótkiej samogłoski w angielskim słowie „took”. To odrębny system, inny niż Międzynarodowy Alfabet Fonetyczny (IPA), służący do zapisywania dźwięków mowy.

Dlaczego ͝ przesuwa się lub urywa w niektórych czcionkach?

Czcionka musi narysować znak nad obiema literami. Może wysunąć go od pierwszej litery albo użyć ligatury, czyli połączonego kształtu dla całej sekwencji. Bez takiej obsługi łuk może wyglądać na urwany lub pozostać nad pierwszą literą; kolejność tekstu nadal wynosi litera, znak, litera.

Podobne znaki pełnią inne funkcje: wiązania IPA łączą symbole dźwięków, podwójny makron oznacza inną pisownię samogłoski w słownikach, a pojedyncze breve stoi nad jedną literą.

Skąd pochodzi ͝?

Dyskusja o Unicode z 2002 roku — o standardzie przypisującym kody znakom tekstowym — opisuje ten znak jako już używany w przewodnikach wymowy w stylu Webstera. Ta notacja istniała więc przed dodaniem znaku do Unicode.

Znak słownikowy i wiązania IPA są podobne wizualnie, ale należą do różnych tradycji zapisu. Wiązania łączą pary symboli dźwięków; ten znak rozciąga breve nad dwuliterowym zapisem słownikowym.