Łącząca podwójna pionowa kreska poniżej

Oznacza większą siłę przy wytwarzaniu dźwięku mowy.

Międzynarodowy Alfabet Fonetyczny (IPA) to system zapisu dźwięków mowy. Jego rozszerzenie, extIPA, dodaje znaki do opisu szczegółów, w tym zaburzonej mowy. Prace nad jego tabelą trwały od 1989 roku; publikacja w 1994 roku oznaczała oficjalne przyjęcie. Propozycja Unicode złożona w 1998 roku podaje, że znaki te były już używane w wielu publikacjach.

Było to narzędzie kliniczne i opisowe dla językoznawców oraz logopedów, którzy zapisywali, jak powstają dźwięki w mowie odbiegającej od typowych wzorców. „Silniejszy” oznacza tu większą siłę przy wytwarzaniu dźwięku, a nie po prostu większą głośność ani akcent na sylabie.

Czy ͈ zawsze oznacza mocną artykulację?

Nie; inne systemy transkrypcji używają go inaczej.

Tabela fonetyczna Unicode zalicza ten znak do dodatków do IPA, a dodatki do Uralskiego Alfabetu Fonetycznego wymienia osobno. W extIPA jego udokumentowany partner ͉ oznacza słabą artykulację. PHOIBLE, baza danych systemów dźwiękowych języków, używa go dla członu fortis (silniejszego) w trójstopniowym kontraście między spółgłoskami silniejszymi, neutralnymi i słabszymi.

Projekt transkrypcji języka sa’ban używał go dla spółgłosek napiętych, przeciwstawianych rozluźnionym. Dyskusja Unicode z 2009 roku wspomina też zapis języka A-Hmao, w którym znak ten przeciwstawiono pojedynczej pionowej kresce poniżej.