Combinerend zeemeeuwteken onder

Het markeert een medeklinker waarbij de tong de bovenlip raakt.

Het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA) gebruikt het voor de articulatieplaats, het contactpunt van een klank. De basisletter geeft de manier van articuleren aan, zoals een plofklank of neusklank, en of de klank stemhebbend is: t̼ is een stemloze linguolabiale plofklank, d̼ een stemhebbende en n̼ een linguolabiale neusklank. Sommige beschrijvingen nemen een met de lippen gemaakte klank zoals p of m als basis (p̼, m̼); die keuze weerspiegelt de analyse.

Linguolabiale medeklinkers zijn gedocumenteerd in talen van Vanuatu en gemeld voor Kajoko-Bijago, Umotina en Mochi-Chaga, en voor atypische spraak. Een verslag uit 1950 beschrijft een stemloze plofklank in Umotina: het gaat om de klank, niet om dit gecodeerde teken. De conventie van Kiel uit 1989 bepaalde dat de onderschreven zeemeeuw onder alveolaire symbolen wordt geplaatst voor deze articulatie.

Zet het teken achter de basisletter

Als combinerend teken past ◌̼ het voorgaande teken aan: na t vormt het t̼. Op zichzelf heeft het geen basisletter om aan te passen; daardoor kan het los lijken of ontbreken in een lettertype met beperkte ondersteuning.

In fonetische transcriptie kan het teken boven een letter staan als een neerhaal of andere tekens onderaan te weinig ruimte laten. Dat maakt de tekst beter leesbaar, zonder de klankwaarde te veranderen.