Znak łączący: mewka poniżej

Oznacza spółgłoskę wymawianą z językiem przy górnej wardze.

Międzynarodowy alfabet fonetyczny (IPA) używa go do oznaczenia miejsca artykulacji, czyli punktu kontaktu przy tworzeniu dźwięku. Litera podstawowa wskazuje sposób artykulacji, na przykład zwarty lub nosowy, oraz dźwięczność: t̼ to bezdźwięczna spółgłoska zwarta językowo-wargowa, d̼ — dźwięczna, a n̼ — nosowa. Niektóre opisy przyjmują za podstawę spółgłoskę wargową, taką jak p lub m (p̼, m̼); wybór odzwierciedla przyjętą analizę.

Spółgłoski językowo-wargowe odnotowano w językach Vanuatu oraz opisano dla kajoko bijago, umotina i mochi chaga, a także w mowie atypowej. Raport z 1950 roku opisuje bezdźwięczną spółgłoskę zwartą w umotina — chodzi o dźwięk, nie o ten zakodowany znak. Konwencja w Kilonii z 1989 roku określiła umieszczanie dolnej mewki pod symbolami dziąsłowymi dla tej artykulacji.

Umieść znak po literze podstawowej

Jako znak łączący ◌̼ modyfikuje poprzedni znak: po t tworzy t̼. Sam nie ma litery podstawowej do modyfikowania, więc może wyglądać na odłączony lub nie wyświetlać się w czcionce ze słabą obsługą.

W transkrypcji fonetycznej znak można umieścić nad literą, gdy jej wydłużenie w dół lub inne znaki pozostawiają za mało miejsca pod spodem. To poprawia czytelność, nie zmieniając wartości dźwięku.