Indiaas siyaq-getal tachtigduizend

Het maakte boekhoudkundige getallen compact en moeilijk leesbaar voor buitenstaanders.

In Zuid-Azië stond het systeem ook bekend als raqm of rakam („rekening”); het was een verkorte getalnotatie voor documenten in het Urdu en Perzisch. Schrijvers persten getalnamen samen tot compacte tekens. Een later afgeschreven handschrift bewaart rekeningen uit 918–19; een Perzisch belastingbewijs uit 1169 is het oudste veilig gedateerde originele document waarvan bekend is dat het het bredere systeem gebruikt. Anders dan abjad, een oudere methode waarbij letters getalswaarden kregen, gebruikte siyaq aparte tekens voor de boekhouding.

Het is onduidelijk wanneer de Indiase vorm in Zuid-Azië ontstond. In de registers van het Zuid-Aziatische Mogolrijk was zij in de 17e eeuw al gangbaar en ze bleef in gebruik tot halverwege de 20e eeuw. In een reeks worden de waarden van rechts naar links opgeteld, met de grootste eerst; de noordelijke en Deccan-zuidelijke stijl verschillen iets in enkele hogere waarden.