เครื่องหมายจุดคู่คาวี

ใช้แบ่งช่วงในชุดเครื่องหมายวรรคตอนคาวี ระบบวรรคตอนคาวีแบ่งข้อความโบราณออกเป็นตอน ๆ แต่ตัวอย่างแสดงเครื่องหมายนี้อยู่ร่วมกับเครื่องหมายอื่น ไม่ได้มีความหมายสมัยใหม่ที่เทียบกันได้อย่างตายตัว

ในต้นฉบับนิปะห์ Kropak 24 มีลำดับจุดสามจุด–จุดคู่–จุดหนึ่งจุด ส่วนการจัดวางแบบหนึ่งในจารึก Mpu Mada วางเครื่องหมายจุดคู่ไว้ระหว่างเครื่องหมายแบ่งตอนแบบทางเลือก ตัวอย่างเหล่านี้แสดงหน้าที่ในการจัดระเบียบที่ขึ้นกับบริบท ไม่ได้หมายความว่าจะใช้แทนโคลอนหรือเครื่องหมายย่อหน้าสมัยใหม่ได้

อักษรคาวีมีที่มาอย่างไร?

อักษรคาวีพัฒนามาจากอักษรปัลลวะอย่างค่อยเป็นค่อยไป อักษรประวัติศาสตร์ในตระกูลพราหมีนี้ปรากฏในจารึกและวัตถุจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคหมู่เกาะ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 16 ใช้เขียนภาษาชวาโบราณ สันสกฤต มลายูโบราณ บาหลีโบราณ และซุนดาโบราณ ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 ใช้บันทึกเอกสารราชการ เช่น การมอบที่ดินและพระราชโองการ ก่อนจะกลายเป็นอักษรสำหรับงานวรรณกรรม ศิลาจารึกพลุมปุงกันซึ่งมีอายุราว ค.ศ. 750 เป็นหลักฐานอักษรคาวียุคต้นที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบ รูปแบบคาวีในยุคหลังมีส่วนต่อการพัฒนาอักษรบาหลี บาตัก ชวา และลนตารา แต่ประวัติของอักษรเหล่านี้ไม่ได้ระบุอายุของเครื่องหมายนี้โดยเฉพาะ

เครื่องหมายคาวีใดอยู่ในระบบเดียวกัน?

เครื่องหมายอื่นก็เป็นส่วนหนึ่งของวรรคตอนคาวีเช่นกัน จารึก Mpu Mada ยังมีเครื่องหมายแบ่งตอน วงกลม และ danda ในการจัดวางรูปแบบต่าง ๆ หน้าที่ของเครื่องหมายแบ่งตอนและเครื่องหมายเกลียวในคาวีถูกนำไปเปรียบเทียบกับเครื่องหมายสิทธัม ซึ่งเป็นเครื่องหมายอัญเชิญที่วางไว้ต้นข้อความ นี่เป็นการเปรียบเทียบหน้าที่ ไม่ใช่หลักฐานว่าจุดคู่นี้สืบทอดมาจากสิทธัม