จุดวรรคตอนอักษรกาวี

ให้อ่านว่าเป็นเครื่องหมายแบ่งระดับย่อยในข้อความอักษรกาวี

ฉบับเรียบเรียง DHARMA ของจารึกภาษาชวาโบราณอธิบายจุดกึ่งกลางว่าเป็นเครื่องหมายวรรคตอนระดับต่ำสุด และแทนด้วยจุลภาคเป็นการชั่วคราว นี่เป็นเพียงตัวช่วยในการเรียบเรียง ไม่ได้แปลว่า 𑽉 มีความหมายเท่ากับจุลภาคในระบบอักษรอื่นเสมอไป

ข้อเสนอของ Unicode ระบุว่าศิลาจารึกพลุมปุงกัน ซึ่งเป็นหินสลักอักษรใกล้เมืองซาลาตีกา เป็นหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบของอักษรกาวีระยะแรก และมีอายุราว ค.ศ. 750 อักษรกาวีพัฒนาขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปจากอักษรปัลลวะ ซึ่งเป็นระบบอักษรเก่าแก่จากเอเชียใต้ และพบในจารึกกับต้นฉบับบนเกาะชวา บาหลี สุมาตรา คาบสมุทรมลายู และฟิลิปปินส์ อักษรกาวีมีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับธรรมเนียมการเขียนภาษาชวา บาหลี และซุนดาในยุคต่อมา เครื่องหมายแบ่งตอนและเครื่องหมายก้นหอยของกาวียังมีรูปแบบการใช้งานที่คล้ายกับเครื่องหมายในอักษรสิทธัม ซึ่งเป็นธรรมเนียมการเขียนอีกแบบหนึ่ง

ทำไมวรรคตอนกาวีจึงมีหลายเครื่องหมาย?

เครื่องหมายต่างกันอาจใช้บอกช่วงแบ่งที่ใหญ่ขึ้นหรือรูปแบบการปิดท้าย

ข้อเสนอการเข้ารหัสอักษรกาวีปี 2020 บันทึกการจัดเรียงจุด เครื่องหมายแบ่งตอน ดอกไม้ วงกลม และก้นหอยไว้ แต่ระบุว่าลำดับการจัดเรียงไม่ได้เป็นมาตรฐาน รูปแบบปิดท้ายที่มีบันทึกไว้แบบหนึ่งวาง 𑽉 ไว้กับก้นหอย ดอกไม้ และก้นหอยปิดท้าย

เนื่องจากลำดับเหล่านี้ไม่มีมาตรฐานตายตัว ฉบับเรียบเรียงจึงอาจใช้ชื่อภาษาอังกฤษต่างกัน ใช้ 𑽉 กับข้อความหรือการถอดอักษรกาวีโดยเฉพาะ มหัพภาคทั่วไปใช้แทนกันไม่ได้