Znak 18BE8 małego pisma kitańskiego

Wskazuje odbiorcę, cel lub miejsce. W języku kitańskim 𘯨 to jedna z form rekonstruowanych jako końcówka gramatyczna celownika-miejscownika, o znaczeniu zbliżonym do „do”, „ku” lub „w”. Nie ma ustalonego samodzielnego tłumaczenia.

Jedna tabela rekonstrukcji podaje úd (w przybliżeniu „ud”), a inna dú („du”). To konkurencyjne zapisy proponowanego odczytania, a nie potwierdzona wymowa.

Małe pismo kitańskie przejęło formy znaków chińskich, co pomaga wyjaśnić jego kwadratowy wygląd. Zapisuje język kitański własnymi znakami słów i dźwięków; podobieństwo wizualne nie nadaje 𘯨 chińskiego odczytania.

Jak zmieniało się pismo kitańskie?

Początkowo służyło kitańskiemu dworowi i życiu publicznemu. Według przekazów powstało około 925 roku. Małe pismo pojawiło się po wielkim piśmie kitańskim; jego projekt czerpał z pisma ujgurskiego, a kształty znaków z chińskich wzorów.

Zachowane inskrypcje z określoną datą sięgają 983 roku i pochodzą także z okresu Liao i Jin. Pisma kitańskie występowały obok chińskiego w epitafiach, na pomnikach, w tekstach dyplomatycznych, wykazach, egzaminach, wierszach i przekładach. Rozkaz cesarski zniósł je w 1191 roku.

W 2026 roku badacze odczytali tylko część pisma. Dlatego funkcję gramatyczną 𘯨 odtwarza się na podstawie powtarzających się form i kontekstu. Pismo kitańskie wpłynęło też na późniejsze wielkie i małe pismo dżurdżeńskie; to historyczny związek między systemami pisma, a nie równoważne znaczenie tego znaku.

Dlaczego 𘯨 czasem wyświetla się nieprawidłowo?

Puste pole zwykle oznacza, że font nie zawiera tego znaku. 𘯨 jest tekstem, a jego wygląd zależy od fontu. Font obsługujący małe pismo kitańskie może go wyświetlić; nieobsługujący może pokazać pole.

Tekst kitański można układać pionowo lub poziomo w bloki, a także poziomo znak po znaku. Fonty obsługujące bloki porządkują kilka znaków w jednostki wyrazowe, a font liniowy zostawia je osobno. Odstępy wynikają z układu, a nie z innego odczytania 𘯨.