Znak 18C0E małego pisma kitańskiego

Proponowana wartość dźwiękowa zależy od przyjętej rekonstrukcji. Indeks grafemów Daniela Kane’a z 2009 roku podaje lí; studium Masamiego Ōtakego z 2017 roku przypisuje temu samemu grafemowi uľ. Są to różne naukowe rekonstrukcje języka kitańskiego, których nie da się wywnioskować z samego znaku.

Jak 𘰎 zapisuje „zająca”?

Wnosi jeden dźwięk do zapisu złożonego z trzech znaków. Sekwencja 𘬦𘰎𘯺 oznacza „zająca”: indeks Kane’a zapisuje ją jako tau-lí-a, a Ōtake jako taw-uľ-aa. Znaki fonetyczne małego pisma kitańskiego łączą się w grupy odpowiadające słowom, dlatego odczyt zależy od wszystkich trzech znaków.

Małe pismo kitańskie zapisywano w pionowych kolumnach, czytanych z góry na dół i ustawionych od prawej do lewej. Znaki fonetyczne tworzą grupy wielkości słowa. Poziomy zapis znak po znaku może spłaszczyć te grupy i ukryć związki między znakami.

Kiedy powstało małe pismo kitańskie?

Tradycyjna data jego powstania to około 925 roku. Kitańczycy używali małego pisma obok dużego pisma kitańskiego do zapisu swojego języka w państwie Liao i jego późniejszych państwach następczych. Tradycyjne przekazy łączą jego projekt z Yelü Dielą i inspiracją pismem ujgurskim, choć oba pisma są do siebie mało podobne.

Najstarszym zachowanym, pewnie datowanym napisem w małym piśmie jest epitafium z 1051 roku. Badanie z 2026 roku wskazuje, że pismo ujednolicono i szeroko rozpowszechniono za cesarza Shengzonga, a nie ukończono już za cesarza Taizu. Zachowane teksty znajdują się przede wszystkim na epitafiach i pomnikach.